Friday, August 26, 2016

സുദർശനം - ഭഗവത് ഗീതാ പഠനം - ആമുഖം 2

ഭഗവത് ഗീതയുടെ ആത്മീയപരവും ചരിത്രപരവുമായ പശ്ചാത്തലം മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ, ഹൈന്ദവസംസ്കാരത്തെ രൂപപ്പെടുത്തിയ കാലഘട്ടത്തെയും അതിലെ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ചില സംഭവങ്ങളെയെങ്കിലും ഒന്നു സ്പർശിച്ചെങ്കിലും പോകേണ്ടതുണ്ട്. ഈ വിഷയത്തിലെ കാലഗണനയിൽ ഗവേഷകർക്കിടയിൽ അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങൾ വളരെയുണ്ടെങ്കിലും പൊതുവെ സ്വീകാര്യമായി തോന്നിയ ഒരു ചരിത്രമാണിവിടെ കുറിക്കുന്നത്. ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ ആധുനികവും ശാസ്ത്രസമ്മതവുമായ ഒരു വീക്ഷണമാണിവിടെ നൽകാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്നതിനാൽ ഹിന്ദുക്കൾക്കിടയിൽ പൊതുവെയുള്ള പരമ്പരാഗത വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളിലേക്കൊന്നും (ഉദാ: നാലു യുഗങ്ങൾ, വ്യക്തിരൂപത്തിലുള്ള ദൈവങ്ങൾ) ഈ കാലചരിത്രത്തെയും ജ്ഞാനസമ്പത്തിനെയും ബന്ധിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല.

മനുഷ്യവംശത്തിന്റെ  അറിയപ്പെടുന്ന ചരിത്രം തുടങ്ങുന്നത് വേദകാലത്താണ്. വേദങ്ങൾ സനാതനധർമ്മത്തിൻറെ പ്രമാണഗ്രന്ഥങ്ങളും സനാതനധർമ്മം ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനവുമാണെന്നു മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ, അറിയപ്പെടുന്ന മനുഷ്യസംസ്കാരം ഹിന്ദുമത ദർശനങ്ങളിൽ തുടങ്ങുന്നു എന്നർത്ഥം (സിന്ധു നദിക്കു പടിഞ്ഞാറു നിന്നു വന്ന പാശ്ചാത്യർ, തങ്ങളുടെ സംസ്കാരത്തിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായ സംസ്കാരത്തിൽ, സിന്ധു നദിക്കു കിഴക്കു ജീവിക്കുന്ന ജനതയെ അഭിസംബോധന ചെയ്യാനുപയോഗിച്ച പദമാണ് 'ഹിന്ദു'. അതായത് ഇന്നത്തെ ഭാരതീയർ എന്ന  വിളിപ്പേരിന് പകരം അന്നവർ വിളിച്ച പേരാണ് 'ഹിന്ദു'). അങ്ങിനെ ലോകത്തിന്റെ സംസ്കാരം തുടങ്ങുന്നത് ഭാരതത്തിൽ നിന്നാണെന്നു കാണുമ്പോൾ ഭാരതീയരായ നമുക്കെല്ലാം അങ്ങേയറ്റം അഭിമാനാർഹമായ ഒരു കാര്യമാണതെന്ന് എടുത്തു പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ? ആധുനിക വീക്ഷണത്തിൽ വേദകാലത്തിൻറെ തുടക്കം ബി.സി. 3500 ആണെന്നത് ഇവിടെ നമുക്കും സ്വീകരിക്കാം. പ്രകൃതി ശക്തികളെ ആരാധിക്കുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ള ഋക്കുകളുടെ (മന്ത്രങ്ങളുടെ) സമാഹാരമായ ഋഗ്വേദത്തിൽ തുടങ്ങുന്ന വേദകാലം, ബി.സി. അഞ്ചാം ശതകത്തിൽ (ബി.സി.400) ബുദ്ധജൈനമതങ്ങൾ പ്രചരിക്കുന്നതുവരെ ഹിന്ദുവിന്റെ അനിഷേദ്ധ്യമതമായി നിലകൊണ്ടു. ശ്രുതികളെന്നും സ്മൃതികളെന്നും അറിയപ്പെടുന്ന ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ സുപ്രധാനമായ രണ്ടു വശങ്ങളും നിലവിൽ വന്നത് ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ സ്ഥാപനകാലം എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തിലാണ്.

വേദങ്ങൾ (ഋഗ്വേദം, യജുർവേദം, സാമവേദം,അഥർവ്വവേദം), ബ്രാഹ്മണങ്ങൾ, ആരണ്യകങ്ങൾ, ഉപനിഷത്തുക്കൾ എന്നിവയാണ് ശ്രുതികൾ. ശ്രുതി എന്നാൽ വെളിവാക്കപ്പെട്ടത് (as revealed) എന്നർത്ഥം. വേദങ്ങൾ അപൗരുഷേയമാണ്, അതായത് മനുഷ്യനാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതല്ല എന്നതാണ് പൊതുവെയുള്ള ചിന്ത എങ്കിലും ആധുനിക വീക്ഷണത്തിൽ അതു ശരിയാണെന്നു പറയാൻ കഴിയില്ല. വനാന്തരങ്ങളിൽ ധ്യാനനിമഗ്നരായിരുന്ന ഋഷീശ്വരന്മാർക്കുണ്ടായ വെളിപാടുകൾ എന്നു ചിന്തിക്കുകയായിരിക്കും കുറേക്കൂടി ശരി. ഓരോ വേദങ്ങൾക്കും പ്രത്യേകമായി സംഹിതകളും, ബ്രാഹ്മണങ്ങളും, ആരണ്യകങ്ങളും, ഉപനിഷത്തുക്കളും ഉണ്ട്. വേദങ്ങൾ എന്നു നാം സാധാരണ പറയുന്നതു അവയിലെ മന്ത്രഭാഗമായ സംഹിതളെ മാത്രം ഉദ്ദേശിച്ചാണ്. മന്ത്രങ്ങളുടെ അർഥം വിശദമാക്കുകയാണ് ബ്രാഹ്മണങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം. ബ്രാഹ്മണങ്ങളിൽ വിവരിച്ചിരിക്കുന്ന യജ്ഞക്രിയകളുടെ ശാസ്ത്രീയ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ എന്ന നിലക്കാണ് ആരണ്യകങ്ങളുടെ ആവിർഭാവം. ബ്രാഹ്മണങ്ങൾ ദേവപ്രീതിക്കായി ചെയ്യേണ്ട യജ്ഞഹോമാദികളെക്കുറിച്ചും അതിന്റെ ആചാരങ്ങളെക്കുറിച്ചും പ്രതിപാദിക്കുമ്പോൾ ഇതൊക്കെ ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യനുണ്ടാകേണ്ട ആത്മബോധത്തെയാണ് ഉപനിഷത്തുക്കൾ പ്രതിപാദിക്കുന്നത്. ഇനി മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറയുകയാണെങ്കിൽ യജ്ഞാദികർമ്മങ്ങളെക്കുറിച്ചു പ്രതിപാദിക്കുന്ന വേദത്തിന്റെ പൂർവ്വഭാഗത്തെ കർമ്മകാണ്ഡമെന്നും ഉപനിഷത്തുക്കളുൾപ്പെടുന്ന ഉത്തരഭാഗത്തെ ജ്ഞാനകാണ്ഡം എന്നും മനസ്സിലാക്കാം. വേദത്തിന്റെ അന്തിമഭാഗവും വേദസാരവുമായ ഉപനിഷത്തുക്കളെ വേദാന്തം എന്നും അറിയപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഉഷസ്സ്, നദികൾ, പ്രകൃതിശക്തികൾ തുടങ്ങിയവയെല്ലാം വേദത്തിലെ ദേവതകളാണ്. വ്യക്തിരൂപത്തിലുള്ള ഒരീശ്വര സങ്കൽപ്പം വേദത്തിൽ ഇല്ല. കർമ്മാധിഷ്ഠിതമായ ധർമ്മമാർഗ്ഗവും ജ്ഞാനാധിഷ്ഠിതമായ ബ്രഹ്മവിദ്യയും വേദത്തിൽ നിന്നുരുത്തിരിഞ്ഞു വരുന്ന സനാതനമതത്തിന്റെ രണ്ടു പ്രാമാണ്യവിഷയങ്ങളാണ്. ഈ വിഷയങ്ങൾ  ഭഗവത് ഗീതയിൽ വളരെ വിശദമായി ചർച്ചചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.

ഉപനിഷത്തെന്ന വാക്കിന്റെ വാച്യാർത്ഥം അടുത്തിരിക്കുക എന്നാണ്. ഗുരുക്കന്മാരോ ആചാര്യസ്ഥാനീയരോ ആയ മഹദ് വ്യക്തികൾ ശിഷ്യന്മാരോ ജിജ്ഞാസുക്കളോ ആയവരുടെ സംശയ നിവൃത്തി വരുത്തുവാൻ സംവാദരൂപത്തിൽ നൽകുന്ന ഉപദേശ വിശദീകരണങ്ങൾ എന്നതാണ് പ്രധാന ഉപനിഷത്തുക്കളിലെ ക്രമം. അത് അടുത്തിരിക്കുന്നവരുമായുള്ള നിഗൂഢ ചർച്ചയാണ്. ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ സ്ഥാപനയുഗത്തിൽ ബി.സി.1000 നും 400 നും ഇടയ്ക്കാണ് പ്രശസ്തവും പ്രാചീനവുമായ ഉപനിഷത്തുക്കൾ ജന്മമെടുത്തതെന്നു വിശ്വസിച്ചു വരുന്നു. വേദങ്ങളുടെ ആയിരത്തിൽപരം ശാഖകളിലായി അനവധി ഉപനിഷത്തുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും 108 ഉപനിഷത്തുക്കളുടെ എണ്ണം എടുത്തു പറയുന്നുണ്ട്. ഇതിൽ പത്ത്‌ ഉപനിഷത്തുക്കളാണ് ഏറെ ശ്രദ്ധേയമായിത്തീർന്നിട്ടുള്ളത്. നാലു വേദങ്ങളിൽ നിന്നുമായുള്ള ഈ ദശോപനിഷത്തുക്കൾ പ്രപഞ്ച രഹസ്യത്തെയും മനുഷ്യ പ്രകൃതിയെയും തത്വചിന്താപരമായി അപഗ്രഥിച്ചു അവക്കെല്ലാം തന്നെ ബോധപൂർവമായ ഉത്തരം നൽകുന്ന ജ്ഞാനശാഖയാണ്. താത്വികമായ ഉപനിഷദ് ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രായോഗികതയിലേക്കാണ് ഭഗവത് ഗീത വെളിച്ചം വീശുന്നത്.

വേദമന്ത്രങ്ങളുടെ അർഥം വിശദമാക്കുകയായിരുന്നു ബ്രാഹ്മണങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യമെങ്കിലും കാലക്രമേണ അർത്ഥഭാഗം വിസ്മൃതമാകുകയും യജ്ഞകർമ്മങ്ങൾ മാത്രമാണ് വേദമെന്ന തെറ്റിദ്ധാരണ പരക്കത്തക്ക വിധം ബ്രാഹ്മണങ്ങളുടെ ദുസ്വാധീനം ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്തു. തത് ഫലമായി ഓരോ മന്ത്രവും എങ്ങിനെയാണ് ഉച്ചരിക്കേണ്ടതെന്നും അതാതിന്റെ അനുബന്ധകർമ്മങ്ങൾ എന്തെല്ലാമെന്നും അവയ്ക്കുള്ള ഉപകരണാദികൾ ഏതേതെന്നും മനസ്സിലാക്കിയാൽ വേദം പഠിച്ചു എന്നവസ്ഥയുണ്ടായി. ഇതോടെ വേദസംഹിതകളുടെ ഉത്‌കൃഷ്ട്ടാശയങ്ങൾ വിസ്മരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.


ഇതുവരെപ്പറഞ്ഞത് ശ്രുതികളെക്കുറിച്ചാണെങ്കിൽ, ധർമ്മശാസ്ത്രത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ വിഷയമായ സ്‌മൃതികളെക്കുറിച്ചും രണ്ടു വാക്കു പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ശ്രുതികൾ അപൗരുഷേയമാണെന്നു പറയപ്പെടുമ്പോൾ സ്മൃതികൾ അങ്ങിനെയല്ല, മനുഷ്യരാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവയാണ്. ശ്രുതികൾക്കു മാറ്റം ഉണ്ടാവുകയില്ലയെങ്കിൽ, സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ചു സ്മൃതികളിൽ മാറ്റം വരാം. വേദതത്വമനുസരിച്ചു സാമൂഹിക മനുഷ്യർ  ജീവിക്കേണ്ടതെങ്ങിനെയാണെന്നു നിർദ്ദേശിക്കുന്ന കൃതികളാണ് സ്മൃതികൾ. 'ന സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യമർഹതി' എന്ന മനുസ്മൃതി വാക്യമറിയാത്തവർ ഉണ്ടാവില്ലല്ലോ? അനേകം സ്മൃതികളുണ്ടായിട്ടുള്ളതിൽ പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നതു മനുസ്മൃതിയും യാജ്ഞവല്ക്യസ്‌മൃതിയുമാണ്. സാമൂഹിക ജീവിതത്തെ വേദപ്രമാണങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിർവചിച്ച സ്മൃതികളിൽ  സാമൂഹികനന്മയുടെ  പല നല്ലവശങ്ങളും ഉണ്ടെങ്കിലും വേദത്തിന്റെ കാര്യത്തിലെന്നപോലെ തന്നെ അതിലെ ദുരാചാരങ്ങൾക്കും സാമൂഹികതിന്മക്കുമാണ് പുരോഹിതവർഗ്ഗവും അവരുടെ അനുയായികളും പ്രാധാന്യം നൽകിയത്.

വേദങ്ങൾ ഉണ്ടായതിനുശേഷം ഏതാണ്ട് 2500 വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും (ബി.സി.1000) വേദത്തിന്റെ ജ്ഞാനഭാഗമായ ഉപനിഷത്തുക്കളെ തീർത്തും അവഗണിച്ചു, യജ്ഞകർമ്മങ്ങളാണ് വേദങ്ങളെന്നും സാധാരണജനങ്ങൾ ഇതൊന്നും പഠിക്കാൻ പാടില്ലെന്നും പറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിച്ചു പുരോഹിതവർഗ്ഗം ഈ ജ്ഞാനസ്രോതസ്സുകളെ മനുഷ്യരെ അടിമകളാക്കാനുള്ള ഉപകരണമാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു. മനുസ്മൃതി പോലെയുള്ള ധർമ്മശാസ്ത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങളിലെ അനാചാരങ്ങൾ പുരോഹിതവർഗ്ഗത്തിന്റെ ഈ ആധിപത്യത്തിന് കരുത്തേകാൻ പോന്നതായിരുന്നു. വേദകാലത്തു ബഹുമാന്യരായിരുന്ന സ്ത്രീകളെ ഈ അവസാദകാലത്ത് രണ്ടാംതരക്കാരാക്കി, വേദപഠനവും യജ്ഞാദികർമ്മങ്ങളും അവർക്കു വിലക്കി. സ്ത്രീ ഒരു കർമ്മവും അനുഷ്ഠിക്കേണ്ടതില്ലെന്നും അവളുടെ ഇഹപരസുഖങ്ങൾക്ക് ഭർത്താവിന്റെ ക്രിയാഫലങ്ങളുടെ പങ്കു കിട്ടിക്കൊള്ളുമെന്നുമുള്ള വിശ്വാസം വേരുറച്ചു. വർണ്ണവ്യവസ്ഥയിൽ വേർതിരിച്ചു നിർത്തിയ ബഹുഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന ശൂദ്രജനങ്ങൾക്ക് തികഞ്ഞ അവജ്ഞയും അപമാനവുമാണ് ധർമ്മശാസ്ത്രം വിധിച്ചത്. അവനു വേദങ്ങൾ കേൾക്കാനോ പഠിക്കാനോ ഗ്രഹിക്കാനോ അധികാരമില്ലെന്ന് സ്‌മൃതികൾ കൽപ്പിച്ചു. വേദം കേൾക്കുന്ന ശൂദ്രന്റെ ചെവിയിൽ ഈയവും അരക്കും നിറയ്ക്കണമെന്നും, വേദം പഠിക്കുന്ന ശൂദ്രന്റെ ശരീരം തുണ്ടം തുണ്ടമാക്കണമെന്നും വേദം ഉച്ചരിക്കുന്ന ശൂദ്രന്റെ നാവ് അരിയണമെന്നും....ഇങ്ങിനെപോയി സ്മൃതികൽപ്പനകൾ. ഇങ്ങനെ സമൂഹത്തിലെ ഭൂരിപക്ഷം മനുഷ്യർക്കും ആശ്രമധർമ്മങ്ങൾ, യജ്ഞാദ്യാചാരങ്ങൾ എന്നിവ വിലക്കിയത് സമൂഹത്തിൽ വലിയ അശാന്തിയും അതൃപ്തിയും സൃഷ്ടിക്കാൻ കാരണമായി. ഹിംസക്കു കിട്ടിയ അംഗീകാരമായിരുന്നു ഇക്കാലത്തെ മറ്റൊരു തെറ്റായ കാര്യം. യാഗങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ജന്തുഹിംസ പരക്കെ ആചരിച്ചു പൊന്നു. നരബലിപോലും നടപ്പിലുണ്ടായിരുന്നു എന്നതിന് സൂചനകളുണ്ട്. ഇത്തരം ദൂഷിത നിയമങ്ങൾ സ്ത്രീകളും ശൂദ്രരും അടങ്ങുന്ന ഭൂരിപക്ഷ ജനസഞ്ചയത്തെ ദുഖിതരും ഹതാശയരുമാക്കി. സ്വാഭാവികമായും അവർ ഒരു മാറ്റം ആഗ്രഹിച്ചു.

അങ്ങിനെ ബി.സി. അഞ്ചാം ശതകമായപ്പോഴേക്കും സ്മൃതികളുടെ ദൂഷ്യവശങ്ങളാൽ ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ ശോഭ കെട്ടു. ഈ അസ്വസ്ഥതയിൽ നിന്നും സമൂഹത്തെ മോചിപ്പിക്കാനുണ്ടായ രണ്ടു മഹാപുരുഷന്മാരായിരുന്നു ശ്രീബുദ്ധനും വർദ്ധമാനമഹാവീരനും. ക്രാന്തദർശികളായ ഈ രണ്ടു ഋഷിവര്യന്മാരും മാതൃകാപരമായ ജീവിതചര്യകൾ കൊണ്ടും സ്നേഹസമ്പൂർണ്ണമായ ഉപദേശങ്ങൾ കൊണ്ടും ജനങ്ങളെ തങ്ങളിലേക്കടുപ്പിച്ചു. അവർ കാണപ്പെട്ട ദൈവങ്ങളായി ആര്യാവർത്തത്തിലങ്ങോളമിങ്ങോളം സഞ്ചരിച്ചു തങ്ങളുടെ നൂതന സന്ദേശങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിച്ചു. നാട്ടിൽ നിലനിന്ന വൈദിക പാരമ്പര്യത്തെ അവർ എതിർത്തു. ഭാരതത്തിലെ ജനങ്ങളിൽ ഒരു നവോന്മേഷമുണ്ടായി. അങ്ങിനെ ബി.സി.400 മുതൽ മൂന്നു ശതകങ്ങൾ ബുദ്ധമതവും ജൈനമതവും അരങ്ങു വാഴുകയും വൈദികമതം ഒഴുക്കു നിലച്ചു കാലുഷ്യമാർജ്ജിക്കയും ചെയ്തു. 

അങ്ങിനെ മൂന്നു നൂറ്റാണ്ടോളം നീണ്ടുനിന്ന അവസാദകാലത്തു ഹിന്ദുമതം തളർന്നു, ബുദ്ധ-ജൈനമതങ്ങൾ ഭാരതമെമ്പാടും പടർന്നു പന്തലിച്ചപ്പോൾ സനാതനധർമ്മസ്‌നേഹികളായ മുനിശ്രേഷ്‌ഠന്മാർ ഹിന്ദുമതത്തെ തിരികെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നതിനു നടത്തിയ യത്നത്തിന്റെ പ്രകടനപത്രികകളാണ് ഇതിഹാസങ്ങളായറിയപ്പെടുന്ന രാമായണവും മഹാഭാരതവും. ബി.സി. ഒന്നാം ശതകത്തിനു മുൻപുള്ള രണ്ടോ മൂന്നോ നൂറ്റാണ്ടുകൾ (ബി.സി. 400 നും 100 നും ഇടയ്ക്ക്) ആയിരിക്കാം അവയുടെ ഉത്ഭവകാലം എന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. മഹാഭാരതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് ഭഗവത് ഗീത.

വാത്മീകിവ്യാസാദിമുനിശ്രേഷ്‌ഠന്മാർ ബുദ്ധ-ജൈനമതങ്ങളുടെ മുന്നേറ്റത്തെ തടഞ്ഞു, ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ ഗതകാലപ്രതാപത്തെ വീണ്ടെടുക്കാൻ നടത്തിയ ശ്രമങ്ങളും അവ ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ പിൽക്കാല വളർച്ചക്കു നൽകിയ സംഭാവനകളും എന്തെന്നു നോക്കാം, അടുത്തയാഴ്ചയാട്ടെ.

     

12 comments:

  1. I don't know if you have referred to the book by R.R.Diwakar titled "Hinduism through ages". I have found it a very good reference in this context. Of course what you have presented is all right. Perhaps, it one has to be informed that while SRUTI remains unchanged with time, SMRUTI, based on SRUTI gets modified, again based on Sruti, according to the needs of human civilization from time to time.

    ReplyDelete
  2. Thanks for reading and the comments.I will add the points to the write-up.I haven't read the referred book.

    ReplyDelete
  3. The base of history has given a wrap of objectivity for this essay. It was almost like a spiritual appendix to AL Basham's 'The Wonder that was India'. But the timing of 2500 BCE for the begining of Vedic Age is quite ambiguous. In many references it is 1500 BCE. Anyway its a historical debate for past many decades. Its essential reading to all who are interested in our civilisation.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Mahi, yes, the timing of the beginning of vedic period is ambiguous. In fact the great western vedic scholar Prof. Max Muller estimated it to be around 1200 BC. There have been references suggesting it dates back to even 5000 BC. Anyway, as I am not a researcher in this area, I simply depended on a book at my hand, which I believe is reasonable in content.

      Well, I need not tell you the point that a knowledge and support of history is essential for a scientific approach to the subject under discussion, or else it will go around the dogmas of faith, which is not my aim.

      Delete
  4. angine nokkumbol vedangal maathram alle hindumathathinte adisthaanam ?pinne mattullava enthukondu thalli kalyunnilla?

    ReplyDelete
    Replies
    1. mattullavayennaal enthaanu arthamakkunnathu?

      Delete
  5. അത്യന്തം ആഹ്ലാദകരമായ മുഹൂർത്തം മോഹൻ ദാസ് ജി ..വളരെ നന്ദി

    ReplyDelete
  6. Madhu Kumar: ഇതുവരെയുള്ള ആ മുഖത്തിൽ നിന്നും എനിക്കു മനസ്സിലായ കാര്യങ്ങൾ:-

    1) മനുഷ്യൻ, പ്രപഞ്ചം, ഈശ്വരൻ എന്നിവയെപ്പറ്റി logical ആയി discuss ചെയ്യുന്ന പ്രമാണ ഗ്രന്ഥങ്ങളാണ് ഉപനിഷത്തുകൾ.
    2) ഈ ഉപനിഷത്തുകളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ദൈനംദിനജീവിതത്തിൽ എങ്ങനെ പ്രായോഗികമായി ഉപയോഗിക്കാം എന്ന് വെളിപ്പെടുത്തിത്തരുന്ന ഒരു guide ആണ് ഭഗവദ്ഗീത.
    3) വേദകാലം മുതൽ ആണ് മനുഷ്യസംസ്കാരത്തിന്റെ ചരിത്രം തുടങ്ങുന്നത്.
    4) വേദങ്ങളാണ് സനാതനധർമ്മത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഗ്രന്ഥങ്ങൾ. ഹിന്ദുമതം സനാതനധർമ്മത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി നിലനിൽക്കുന്നു
    5) സിന്ധുനദിക്ക് പടിഞ്ഞാറൻ തീരത്തുനിന്ന് വന്ന വിദേശീയർ നദിക്ക് കിഴക്കുഭാഗത്തുള്ള ആളുകളെ വിളിച്ച പേരാണ് ഹിന്ദു
    6) ലോകത്തിലെ തന്നെ ആദ്യ സംസ്കാരങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്ഹിന്ദു സംസ്കാരം.
    7) BC 3500 വേദകാലത്തിന്റെ തുടക്കമായി കരുതാം പ്രകൃതിശക്തികളെ ആരാധിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ള മന്ത്രങ്ങളുടെ സമാഹാരമാണ് ഋഗ്വേദം. വേദകാലം ഋഗ്വേദം മുതൽ ആരംഭിക്കുന്നു.
    9) ബിസി അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ബുദ്ധ-ജൈനമതങ്ങൾ വളരുന്നത് വരെ ഹിന്ദുമതം ഈ രാജ്യത്തെ അനിഷേധ്യ മതമായിരുന്നു
    10) ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ ഇതുവരെയുള്ള ചരിത്രം വേദ കാലമായി കരുതാമെങ്കിൽ.. ശ്രുതിതകളെന്നും സ്മ്രിതികളെന്നും അറിയപ്പെടുന്ന ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ രണ്ടു സുപ്രധാന വശങ്ങൾ നിലവിൽ വന്നത് ഇക്കാലഘട്ടത്തിലാണ്. അതുകൊണ്ട് പലരും ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ സ്ഥാപന കാലമായി BC 400 അംഗീകരിക്കുന്നു.

    11) വേദങ്ങൾ, ബ്രാഹ്മണങ്ങൾ, ആരണ്യകങ്ങൾ, ഉപനിഷത്തുകൾ എന്നിവയാണ് ശ്രുതികൾ.
    12) വനാന്തരങ്ങളിൽ ധ്യാനനിരതനായിരുന്ന മഹർഷിമാരുടെ വെളി പ്പെടുത്തലുകൾ ആയി വേദങ്ങളെ കരുതാം
    13) വേദങ്ങളിലെ മന്ത്രങ്ങളുടെ അർത്ഥം വിശദമാക്കുകയാണ് ബ്രാഹ്മണങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത്
    14) ബ്രാഹ്മണങ്ങളിൽ വിവരിക്കുന്ന യജ്ഞ ക്രിയകളുടെ ശാസ്ത്രീയ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ ആണ് ആരണ്യകങ്ങൾ.
    15) ദൈനംദിനജീവിതത്തിൽ ആത്മീയത എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കാം എന്ന് ഉപനിഷത്തുകൾ പറഞ്ഞുതരുന്നു.
    16) ഉപനിഷത്തുകളെ വേദാന്തങ്ങൾ എന്നും പറയാം
    17) വ്യക്തി രൂപത്തിലുള്ള ഈശ്വരസങ്കല്പം വേദത്തിൽ ഇല്ല.
    18) 108 ഉപനിഷത്തുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും 10 ആണ് പ്രധാനം.
    18) ഉപനിഷത്തുകളുടെ താത്വികമായ ദൈനംദിന ഉപയോഗം ഭഗവദ്ഗീതയിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു
    19) വേദ തത്വമനുസരിച്ച് മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് നിർദേശിക്കുന്ന കൃതികളാണ് സ്മൃതികൾ. സാമൂഹിക സാഹചര്യം അനുസരിച്ച് സ്മൃതികളെ മാറ്റാം.
    20) വേദങ്ങൾ ഉണ്ടായി ഏതാണ്ട് 2500 വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും ഉപനിഷത്തുകളെ തീർത്തും അവഗണിച്ച് സമ്റുതികൾക്ക് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം കല്പിച്ച് ഒരു ബ്രാഹ്മണ മേധാവിത്വത്തിലേക്ക് ഹിന്ദുമതം നീങ്ങാൻ ഇടയായി. ഇതിന്റെ ഫലമായി ജാതി വ്യവസ്ഥകളും പുരുഷമേധാവിത്വവും ഉടലെടുത്തു
    21) മൃഗബലിയും മനുഷ്യ ബലിയും ഇക്കാലത്ത് നടന്നിരുന്നു
    22) ഇതുവഴി ഹിന്ദുമതം തളരുകയും ബുദ്ധ-ജൈനമതങ്ങൾ വളരുകയും ചെയ്തപ്പോൾ ഹിന്ദുമതത്തെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാനായി മഹർഷി വര്യന്മാർ പുരാണ ഇതിഹാസങ്ങളായ രാമായണവും മഹാഭാരതവും രചിച്ചു. മഹാഭാരതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് ഭഗവദ്ഗീത.

    ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയതിൽ എന്തെങ്കിലും തെറ്റുകളോ കുറവുണ്ടോ ഉണ്ടോ എന്നു ചോദിക്കാൻ കൂടിയാണ് ഇതെഴുതുന്നത്. മാത്രമല്ല സാറിന്റെ മൊത്തം ലേഖനവും വായിക്കാൻ സമയം കിട്ടാത്തവർക്ക് ഇത് പ്രയോജനപ്പെടുകയും ചെയ്യും ആയിരിക്കും എന്ന് കരുതുന്നു. വരുന്ന ആഴ്ചകളിൽ അങ്ങയിൽ നിന്നും വളരെയധികം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു!!

    എന്റെ ഒരു സംശയം.. ഭഗവദ്ഗീത ജാതിവ്യവസ്ഥയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നുവെന്ന് ഒരു പ്രമുഖ എഴുത്തുകാരൻ പറഞ്ഞുകേട്ടു. ഇതിനെപ്പറ്റിയുള്ള സാറിന്റെ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞുതന്നാൽ കൊള്ളാമായിരുന്നു

    ReplyDelete
    Replies
    1. ഹൈന്ദസംസ്കാരവിഷയങ്ങളുടെ കാലഘടനെയെപ്പറ്റി ഗവേഷകർക്കിടയിൽ പല വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങളുണ്ട്. ഈ വിഷയങ്ങളിൽ ധാരാളം ഗവേഷണപഠനങ്ങൾ നടത്തിയിട്ടുള്ള പാശ്ചാത്യഗവേഷകരുടെ പൊതുവെയുള്ള അഭിപ്രായത്തിൽ ഈ സംസ്കാരം തുടങ്ങുന്നത് 1500 ബിസിയിലാണ്. പക്ഷെ ഭാരതീയ ഗവേഷകരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഇത് 3000 ബിസിയാണെന്ന് കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വേദകാലം എന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് വേദങ്ങൾ ഉത്ഭവിച്ച കാലത്തോടടുത്തുള്ള കാലഘട്ടത്തെയാണ്. വേദങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള മതമാണ്, സനാതനധർമ്മമതമെന്നതിനാൽ (പിൽക്കാലത്തു ഹിന്ദുമതം എന്നറിയപ്പെട്ടു) അതിന്റെ സ്ഥാപനകാലമെന്നത് വേദകാലത്തിനടുത്തുള്ള കാലം തന്നെയാണ്. 400 ബിസിക്കടുത്താണ് ബുദ്ധമതത്തിന്റെ ആവിർഭാവം എന്നു പറയുമ്പോൾ, സനാതനധർമ്മമതം അതിനു മുൻപ് 2500 വർഷമെങ്കിലും സജീവമായി നിലനിന്നിരുന്നു എന്നു വരുന്നു. മൂന്നു നാലു നൂറ്റാണ്ടുകൾ അരങ്ങുവാണ ബുദ്ധ-ജൈന മതങ്ങൾക്കു ശേഷം ഇതിഹാസ-പുരാണ രചനകളിലൂടെ ഉണർവ് നേടി ഹിന്ദുമതം തിരിച്ചുവരവ് നടത്തിയത് ക്രിസ്തുവർഷാരംഭത്തിനടുത്ത കാലത്താണെന്നു പറയാം.

      ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ പതനത്തിനു കാരണമായ, മനുഷ്യർ സൃഷ്ട്ടിച്ച ജാതിവ്യവസ്ഥയെ, ഉയർത്തിക്കാണിക്കുകയാണ് ഭഗവത് ഗീത ചെയ്യുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞാൽ, അത് ഗീതയുറെ രചനാലക്ഷ്യത്തിനു തന്നെ എതിരാകും. ഹിന്ദുമതം ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ ഭൂരിപക്ഷ അവർണ്ണ ജനങ്ങളെ ഹിന്ദുമതത്തിലേക്ക് തിരികെ ആകർഷിപ്പിക്കുകയായിരുന്നല്ലോ ഇതിഹാസങ്ങളുടെ താൽപ്പര്യം തന്നെ. ഗീതയെപ്പോലുള്ള ക്‌ളാസിക്കൽ കൃതികളെ പല വിധത്തിൽ വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ കഴിയുന്നതാണ്. ഒന്നാമധ്യായം പഠിച്ചിട്ടു, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ അക്രമത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നയാളാണെന്നു വേണമെങ്കിൽ പറയാം. പക്ഷേ ഗീത ശരിക്കും പഠിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ നമ്മുടെ ഈ ചിന്ത കീഴ്മേൽ മറിയും. ഗീതയെ വിമർശിച്ചു തരംതാഴ്ത്തിക്കാണിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ അതിനു ഉപോൽബലകമായ ശ്ലോകങ്ങൾ കോർത്തിണക്കി അവരുടെ ഭാഗം ന്യായീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കും. പക്ഷെ ഗീതാ രചനയുടെ ചരിത്ര പശ്ചാത്തലത്തലത്തെയും സദുദ്ദേശത്തെയും അറിഞ്ഞു കൊണ്ട്, അതിന്റെ ശരീരമാകെ വ്യാപിച്ചുനിൽക്കുന്ന സനാതനധർമ്മസംസ്കാരത്തെയാണ് ഒരുവൻ ആസ്വദിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതെങ്കിൽ, അവ്വിധമായിരിക്കും ഭഗവത്ഗീത അയാളുടെ മുൻപിൽ അനാവരണം ചെയ്യപ്പെടുക. ചില ഗീതാശ്ലോകങ്ങൾ, ജാതിവ്യവസ്ഥയെ സഹായിക്കുന്നതാണെന്നു തോന്നും. പക്ഷെ, ശരിയായ പഠനത്തിൽ അതല്ല, ആ ശ്ലോകത്തിന്റെ താൽപ്പര്യം എന്ന് മനസ്സിലാകും. ഉദാഹരണത്തിന്, 'ചാതുർവർണ്യം മയാ സൃഷ്ട്ടം, ഗുണകർമ്മ വിഭാശയ:' (ഗുണത്തിന്റെയും കർമ്മത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ ചാതുർവർണ്യം ഞാൻ സൃഷ്ടിച്ചതാണ്) എന്ന ശ്ലോകത്തെ 'ഞാനാണ് ജാതിവ്യവസ്ഥ സൃഷ്ട്ടിച്ചതെന്നു' ദുർവ്യാഖ്യാനിച്ചു പുരോഹിതവർഗ്ഗം, അവർ സൃഷ്ട്ടിച്ച ജാതിവ്യവസ്ഥക്ക് ഭഗവാന്റെ പേരിൽ ന്യായീകരണമുണ്ടാക്കി, ബഹുഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന ഹൈന്ദജനതയെ അടിമകളാക്കി കാലങ്ങളോളം ഭരിച്ചു; പലയിടങ്ങളിലും ഇന്നും ഭരിക്കുന്നു. പക്ഷെ, ആ ശ്ലോകത്തിന്റെ താത്‌പര്യം അതായിരുന്നോ? അല്ലേയല്ല. ഗീതയിലെ മറ്റു ചില ശ്ലോകങ്ങളും ജാതിവ്യവസ്ഥയെ ന്യായീകരിക്കുന്നതാണെന്നു പലരും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ അതിനുള്ളിലേക്ക് കടക്കുമ്പോഴേ, ഇപ്പറയുന്ന തൊലിപ്പുറത്തു കാണുന്ന അർത്ഥമല്ല ആ ശ്ലോകങ്ങൾക്കുള്ളതെന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ. ഗീതയിലെ ചില ശ്ലോകങ്ങളെങ്കിലും പ്രക്ഷിപ്തമാണെന്ന് (പിന്നീട് എഴുതിച്ചേർത്തത്) പലരും അഭിപ്രായപ്പെടുന്നുണ്ട്. അങ്ങിനെയുള്ള ശ്ലോകങ്ങളിൽ ചിലപ്പോൾ തെറ്റുകളെ ന്യായീകരിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ടാകാം.

      ഭഗവത് ഗീതയുടെ യുക്തിസഹവും ശാസ്ത്രബോധത്തിനു നിരക്കുന്നതുമായ വ്യാഖ്യാനത്തിലാണ് എന്റെ താൽപ്പര്യം. ഒരു വിഷയത്തെ ശാസ്ത്രീയമായി വിശകലനം ചെയ്യുമ്പോൾ, അശാസ്ത്രീയമായി തോന്നുന്നത് മുഴച്ചു നിൽക്കും. ആദ്യത്തെ രണ്ടധ്യായങ്ങളെ വിശകലനം ചെയ്തപ്പോൾ, എനിക്ക് ഇങ്ങിനെ ഒരു inconsistency തോന്നിയിട്ടില്ല. മറ്റു ഭാഗങ്ങളൊക്കെ വായിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഈ നിലയിലുള്ള ഒരു അപഗ്രഥനത്തിലേക്കു പോകാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. പക്ഷെ, ജ്ഞാനികളായ ആചാര്യന്മാരുടെ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ വായിച്ചിട്ടുള്ളതിൽ നിന്നും ഇങ്ങിനെയൊരു സങ്കുചിതമനോഭാവത്തോടെ രചിക്കപ്പെട്ട ഗ്രന്ഥമാണ് ഭഗവത് ഗീത എന്നെനിക്കു തോന്നിയിട്ടില്ല. ഏതായാലും സനാതനധർമ്മം എന്ന വിശാലദർശനവുമായി ഒരിക്കലും യോജിച്ചു പോകാത്ത, സ്വാർത്ഥപരമായ ജാതിവ്യവസ്ഥ, ഗീതയിൽ എവിടെയുണ്ടെങ്കിലും അത് ശാസ്ത്രീയമായ അപഗ്രഥനത്തിൽ വെളിവായിക്കിട്ടുക തന്നെ ചെയ്യും. അങ്ങിനെ തോന്നിയാൽ ഞാനതു തീർച്ചയായും എഴുതുകയും ചെയ്യും. ഭഗവത് ഗീതയുടെ മുക്കും മൂലയും വായിച്ചിട്ടു, ഗീതയെ മോശമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നതിലൂടെ മുതലെടുപ്പു നടത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന കുറേപ്പേർ ഇന്നു നമ്മുടെ സമൂഹത്തിലുണ്ട്. അവരെ കാര്യമാക്കേണ്ടതില്ല എന്നാണെന്റെ അഭിപ്രായം.

      Delete
    2. Thanks a lot sir.Really wonderful information..It should be shown to those so called critics of Bhagavad gita also..as many of them are trying to mislead general public by citing certain slokas of the Gita.We expect more from u in the days to come

      Delete
    3. Thanks, I will certainly do my best in this regard.

      Delete