Friday, September 30, 2016

സുദർശനം - ഭഗവത് ഗീതാ പഠനം - അദ്ധ്യായം ഒന്ന് (അർജ്ജുനവിഷാദയോഗം) - ഭാഗം 3

അർജ്ജുനൻ ആവശ്യപ്പെട്ടതനുസരിച്ചു കൃഷ്ണൻ രഥം രണ്ടു സൈന്യങ്ങൾക്കും നടുവിൽ, ഭീക്ഷ്മർക്കും ദ്രോണർക്കും  അഭിമുഖമായി നിർത്തി, 'ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന ഈ കുരുക്കളെ കണ്ടുകൊൾക' എന്നു പറഞ്ഞതിൽ ഒരു മനഃശ്ശാസ്ത്രസമീപനമുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞാണ് കഴിഞ്ഞ ഭാഗം നിർത്തിയത്. ആ  മനഃശ്ശാസ്ത്രത്തിന്റെ മറ്റൊരു തലം കൂടി മനസ്സിലാക്കിയിട്ടു മുൻപോട്ടു പോകാം. കൃഷ്ണനിലൂടെ അർജ്ജുനന് ആത്മജ്ഞാനപരമായ തത്‍വോപദേശം നൽകുകയാണല്ലോ ഗീതാകാരന്റെ ലക്ഷ്യം? ഇതുപോലൊരു വിഷയത്തെ മനസ്സിലേക്ക് ആവാഹിക്കണമെങ്കിൽ ജ്ഞാനാർത്ഥിയുടെ മനസ്സിന്റെ നില അതിനു പരിപാകമായിരിക്കണം. എന്നാൽ മാത്രമേ ആ ജ്ഞാനം മനസ്സിലും ബുദ്ധിയിലും പ്രവർത്തിച്ചു അതുകൊണ്ടു പഠിതാവിനു ഗുണമുണ്ടാകൂ. വിത്തുവിതയ്ക്കുന്നതിനു നിലം ഒരുക്കേണ്ടതുണ്ടെന്നതുപോലെ വിദ്യ സ്വീകരിക്കാൻ വിദ്യാർത്ഥിയുടെ മനസ്സിനെയും ഒരുക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇനി നൽകാൻ പോകുന്ന ഉപദേശം സ്വീകരിക്കാൻ അർജ്ജുനൻ സർവഥാ യോഗ്യനാണെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിൻറെ മനസ്സിനെ അതിനായി ഒരുക്കേണ്ടതുണ്ട്. തന്റെ കഴിവിൽ അൽപ്പം ഗർവിഷ്ടനായ കഥാപാത്രമാണ് അർജ്ജുനൻ. അഹംഭാവമുള്ള മനസ്സിലേക്ക് ജ്ഞാനം പ്രവേശിക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് അർജ്ജുനന്റെ മനസ്സിനെ ജ്ഞാനസമ്പാദനത്തിനായി അഹംഭാവരഹിതമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. യുദ്ധത്തിനു തയ്യാറായി നിൽക്കുന്ന ഗർവ്വിഷ്ടനായ അർജ്ജുനനെ, തന്നെക്കാൾ എല്ലാക്കഴിവുകളിലും ഉയർന്നു നിൽക്കുന്നവരും മഹാത്മാക്കളും അഭിവന്ദ്യരുമായ ഭീക്ഷ്മരുടേയും ദ്രോണരുടെയും മുൻപിൽ മുഖാമുഖം കൊണ്ടു നിർത്തിയാൽ, ആ അഹംഭാവം നീങ്ങി മനസ്സു ശുദ്ധമാകും എന്ന് കൃഷ്ണനറിയാം. അർജ്ജുനന്റെ അസാമാന്യശക്തികൾക്ക് പ്രതിബന്ധമായി നിൽക്കുന്ന ഈ അഹംഭാവത്തെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യാനുദ്ദേശിച്ചുള്ള പല കഥകളും പുരാണങ്ങളിലുണ്ട്. 'സന്താനഗോപാല'ത്തിൽ ശ്രീകൃഷ്ണനും 'കിരാത'ത്തിൽ പരമശിവനും അർജ്ജുനഗർവ്വനാശനത്തിലൂടെ അദ്ദേഹത്തെ കൂടുതൽ ഊർജ്ജ്വസ്വലനാക്കുന്നതു കാണാം.  'കല്യാണസൗഗന്ധിക'ത്തിൽ ഹനുമാൻ ഗർവിഷ്ടനായ ഭീമനു  നൽകുന്നതും ഇതേ ചികിത്സയാണ്. മനുഷ്യന്റെ ആർജ്ജിതമായ ശക്തികൾ പ്രകാശിതമാകുന്നതിന് അഹംഭാവം തടസ്സമാകുമെന്നും അതിനാൽ തന്നെ അതിനെ ബോധപൂർവം ഒഴിവാക്കണം എന്നുമേ ഇക്കഥകളെല്ലാം കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നുള്ളൂ. വീര്യവാനായ അർജ്ജുനനിനി കുരുക്ഷേത്രത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന ഭാവപ്പകർച്ചയിൽ നിന്നും കൃഷ്ണൻ ചിന്തിച്ചപ്രകാരത്തിൽ തന്നെയാണ് കാര്യങ്ങൾ മുന്നോട്ടു നീങ്ങുന്നതെന്ന്  കാണാം.

തത്രാപശ്യൽ സ്ഥിതാൻ പാർത്ഥ: പിത്രൂനഥ  പിതാമഹാൻ
ആചാര്യന്മാതുലൻ ഭ്രാതൂൻ പുത്രാൻ പൗത്രാൻ സഖീം സ്തഥാ
ശ്വശുരാൻ സുഹൃദശ്ചയ്വ സേനയോരുഭയോരപി  (ശ്ലോകം: 1- 26)

(അപ്പോൾ അർജ്ജുനൻ അവിടെ രണ്ടു സൈന്യങ്ങളിലും നിൽക്കുന്ന പിതാക്കന്മാരെയും മുത്തച്ഛന്മാരെയും ഗുരുക്കന്മാരെയും അമ്മാവന്മാരെയും സഹോദരന്മാരെയും പുത്രന്മാരെയും പൗത്രന്മാരെയും അപ്രകാരം തന്നെ ഭാര്യാപിതാക്കന്മാരെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും കണ്ടു)

ആ കുന്തീപുത്രൻ ബന്ധുക്കളെ എല്ലാം നോക്കിക്കൊണ്ട് വളരെ ദയയോടുകൂടിയവനും ദുഖിതനുമായിട്ട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു (ശ്ലോകം: 1- 27)

അല്ലയോ കൃഷ്ണാ, ദുഃഖം ചെയ്യാനിച്ഛയോടെ വന്നിരിക്കുന്ന എന്റെ അംഗങ്ങൾ തളരുന്നു, വായ വരണ്ടു പോകുന്നു. എന്റെ ശരീരം വിറയ്ക്കുകയും രോമാഞ്ചം ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്യുന്നു. ഗാന്ധീവം കയ്യിൽ നിന്നും വഴുതി വീഴുന്നു. ദേഹമാസകാലവും ചുട്ടു നീറുന്നു. തേരിൽ ഇരിക്കുന്നതിനു തന്നെ എനിക്ക് ശക്തിയില്ലാതെയാകുന്നു. എന്റെ മനസ്സ് വല്ലാതെ പരിഭ്രമിച്ചപോലെ തോന്നുന്നു. അല്ലയോ കേശവാ, ഞാൻ പല ദുർന്നിമിത്തങ്ങളും കാണുന്നു (ശ്ലോകം: 1-28 മുതൽ 1-31വരെ).

സ്വജനങ്ങളെ കൊന്നിട്ട് ഒരു ശുഭഫലത്തെയും ഞാൻ കാണുന്നില്ല. ഹേ, കൃഷ്ണ, ജയത്തെയോ രാജ്യത്തെയോ സുഖത്തെയോ ഞാനിച്ഛിക്കുന്നില്ല. ഹേ, ഗോവിന്ദ, ഞങ്ങൾക്ക് രാജ്യം കൊണ്ടാവട്ടെ, ഭോഗങ്ങൾ കൊണ്ടാവട്ടെ, ജീവിതം കൊണ്ടുതന്നെയാവട്ടെ  എന്തൊരു പ്രയോജനമാണുള്ളത്?(ശ്ലോകം: 32).

ആർക്കുവേണ്ടിയാണോ രാജ്യവും ഭോഗങ്ങളും സുഖങ്ങളും ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ചത്, ആ ആചാര്യന്മാരും പിതുക്കളും പുത്രന്മാരും അതുപോലെ മുത്തച്ഛന്മാരും അമ്മാവന്മാരും ശ്വശുരന്മാരും പൗത്രന്മാരും ഭാര്യാസഹോദരന്മാരും അപ്രകാരം ബന്ധുക്കൾ ഇവരെല്ലാവരും പ്രാണനെയും ധനത്തെയും ഉപേക്ഷിച്ചു യുദ്ധക്കളത്തിൽ നിൽക്കുന്നു.(ശ്ലോകം: 33 & 34).

ഹേ , മധുസൂദനാ, എന്നെക്കൊന്നാൽപ്പോലും മൂന്നുലോകത്തിന്റെയും അധിപത്യത്തിനു വേണ്ടിപ്പോലും ഇവരെ കൊല്ലാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. പിന്നെയാണോ ഈ ഭൂമിക്കു വേണ്ടി ?(ശ്ലോകം: 35)

(ഇവിടെ നൽകിയിരിക്കുന്ന മലയാള പരിഭാഷയോടൊപ്പം തന്നെ ശ്ലോകങ്ങളെ നിങ്ങളുടെ കയ്യിലിരിക്കുന്ന പുസ്തകത്തിൽ നിന്നും സംസ്കൃതഭാഷയിൽ (മലയാളലിപികളിൽ എഴുതിയിട്ടുള്ളത്) മനസ്സിലാക്കാൻ  ശ്രമിക്കുന്നത് ഉത്തമമായിരിക്കും. ശ്ലോകങ്ങളുടെ ശക്തി ശരിക്കും തോന്നണമെങ്കിൽ അത് സംസ്കൃതത്തിൽ തന്നെ വായിക്കണമെന്നതിനാലാണ് ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്. ടൈപ്പ് ചെയ്തെടുക്കാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടു കാരണം അതെല്ലാം എനിക്കിവിടെ ഉദ്ധരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല).


ഇനി മുകളിൽ കണ്ട ശ്ലോകങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കാം.  'ഈ കൗരവന്മാരെ കണ്ടുകൊൾക' എന്ന് കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞതിനെ തുടർന്നു വില്ലുയർത്തിപ്പിടിച്ചു സാമാന്യം ധാർഷ്ട്യത്തോടെ യുദ്ധോത്സുകനായി നിന്ന അർജ്ജുനൻ കൗരവപക്ഷത്തെ ഒന്നു നോക്കിയതേയുള്ളൂ, അതേത്തുടർന്നുണ്ടായ  അർജ്ജുനന്റെ ഭാവപ്പകർച്ചയാണ് 28 മുതൽ 30 വരെയുള്ള ശ്ലോകങ്ങളിൽ വർണ്ണിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഒരു നോട്ടം കൊണ്ട് ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിൽ നിന്നും ബലഹീനതയുടെ  തമോഗർത്തത്തിലേക്കു ആ ക്ഷാത്രവീരൻ പതിച്ചു പോയി. മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ പ്രകൃതമാണിവിടെ ഗീതാകാരൻ വരച്ചു കാണിക്കുന്നത്. ഏതു ബലവാനെയും  ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അവന്റെ മനസ്സ് വീഴ്ത്തും. കാരണങ്ങൾ പലർക്കും പലതാകാം എന്നുമാത്രം. ആ വീഴ്ചയിൽ നിന്നും കരകയറണമെങ്കിൽ ആത്മവിശ്വാസമാകുന്ന കൃഷ്ണന്റെ സഹായം അനിവാര്യമാണ്. അല്ലെങ്കിൽ വീണിടത്തു തന്നെ കിടന്നു പോകും. ഈ ആത്മബലം എങ്ങിനെ നേടാനാവും എന്നതാണ് ഗീതാവിഷയം തന്നെ.

മനുഷ്യനെ അവന്റെ മനസ്സു വീഴ്‌ത്തുന്നതിന്റെ  ഒരുദാഹരണം എന്റെ അനുഭവത്തിൽ നിന്നും പറയാം.

കുറെ വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ഞാനും എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തും ബോംബയിൽ പ്രൊമോഷൻ ഇന്റർവ്യൂവിനു പങ്കെടുക്കാൻ പോയി. നല്ല ഗവേഷകനും അൽപ്പം യുക്തിവാദിയുമായ എന്റെ സുഹൃത്തിനു ആ പ്രമോഷൻ കാലയളവിൽ ധാരാളം journal publications ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്റർവ്യൂവിൽ  ഇതിനു വലിയ വിലയുണ്ടെന്നുള്ളതു കാരണം സുഹൃത്ത്  അമിതമായ ആത്മവിശ്വാസത്തിലായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇന്റർവ്യൂവിൽ എന്തോ അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു തെറ്റ് അദ്ദേഹം വരുത്തിയതുകാരണം നിർഭാഗ്യവശാൽ പ്രൊമോഷൻ കൊടുത്തില്ല. ഇന്റർവ്യൂ നടക്കുന്ന മുറിയുടെ വെളിയിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ. തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ഉള്ളിലേക്ക് പോയ എന്റെ സുഹൃത്ത് ആകെ തകർന്ന നിലയിൽ വെളിയിലേക്കു വരുന്നതാണ് ഞാൻ കണ്ടത്. എന്ത് പറ്റിയെന്ന എന്റെ ചോദ്യത്തിനുത്തരം നൽകാതെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ചുവരിൽ നെറ്റി കൊണ്ടു ആഞ്ഞടിക്കാൻ തുടങ്ങി. 'എനിക്കിതു സഹിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നും ഞാൻ എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും കൃത്യമായ ഉത്തരം നൽകിയിട്ടും അവർ മന:പൂർവം എന്റെ പ്രൊമോഷൻ തടഞ്ഞുവെന്നും' മറ്റും അദ്ദേഹം പുലമ്പിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒരുവിധത്തിൽ ഞാൻ പുള്ളിക്കാരനെ സമാധാനിപ്പിച്ചു റൂമിൽ എത്തിച്ചു. എന്നിട്ടും തീർന്നില്ല. "മോഹൻദാസ്, ഇന്നുവരെ ഞാൻ മദ്യം കഴിച്ചിട്ടില്ല. ഇന്നു സംഭവിച്ചത് എനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമാണ്. എനിക്കിന്ന് കുടിച്ചു പൂസ്സാകണം. യു മസ്റ്റ്‌ ഗിവ് മീ കമ്പനി". അടുത്തൊരു ബാറിൽ കൊണ്ടുപോയി സുഹൃത്തിനെ കുശാലായി സേവിപ്പിച്ചു. ഒരു വിധത്തിൽ ഒരു ടാക്സിയിൽ പിടിച്ചിട്ടു റൂമിൽ എത്തിച്ചുവെന്നു പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ!. എന്നെപ്പോലൊരാൾ അന്നവിടില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ ഇദ്ദേഹം വല്ല കടുംകൈയും ചെയ്തുപോയേനെ! ഇതാണ് മനസ്സിന്റെ കളി.

അമിതമായ ആത്മവിശ്വാസത്തിലാണ് അർജ്ജുനൻ യുദ്ധരംഗത്തേക്കു പോയത്. ദുര്യോധനാദികളോടു പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ ഈ ഒരവസരത്തിനു വേണ്ടി വളരെ നാളുകളായി തയ്യാറെടുത്തിരുന്ന വീര്യവാനായ യോദ്ധാവാണ് അർജ്ജുനൻ. പിന്നെന്തേ ആ കൗരവരെ ഒന്നു കണ്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഈ ക്ഷാത്രവീരന് ഇത്ര പതർച്ച വരാൻ? ഞാൻ, എന്റെ തുടങ്ങിയ ചിന്തകളാൽ അർജ്ജുനന്റെ ഹൃദയം നുറുങ്ങിയെന്നാണ് പല വ്യാഖ്യാതാക്കളും പറയുന്നത്. അതെങ്ങിനെ ശരിയാകും? തന്റെ എതിർപക്ഷത്തുള്ളവർ ആരൊക്കെയാകുമെന്നും അവരോട് തനിക്കുള്ള ബന്ധമെന്തെന്നും ഒക്കെ നന്നായി അറിഞ്ഞിരുന്നയാളല്ലേ അർജ്ജുനൻ? അതിപ്പം അറിഞ്ഞ കാര്യമൊന്നുമല്ലല്ലോ? അര്ജ്ജുനന് യുദ്ധത്തെ നേരിടാനുള്ള ഭയം ഏതായാലും കാണില്ല. എന്റെ സുഹൃത്തിനെപ്പോലെയൊരു ദുർബ്ബലഹൃദയനായിരുന്നു വില്ലാളി വീരനായ അർജ്ജുനനെന്നു കരുതുന്നതും ശരിയല്ല. പിന്നെങ്ങനെ 'ക്ഷത്രിയന് ചേരാത്ത അപമാനകരമായ'  ഈ വികാരവേലിയേറ്റം അർജ്ജുനനുണ്ടായി? എന്റെ ചിന്തയിൽ  കിട്ടിയ ചില ഉത്തരങ്ങൾ ഇവിടെ പങ്കു വയ്ക്കാം. തീയ്ക്കു ചൂടുണ്ടെന്നത്  ഒരറിവാണ് (ജ്ഞാനം). പക്ഷേ തീകൊണ്ടു കൈപൊള്ളുമ്പോഴാണ് അത് നമുക്ക് അനുഭവവേദ്യമാകുന്നത് (വിജ്ഞാനം). അതുപോലെ അടികിട്ടിയാൽ വേദനിക്കും എന്നറിയാമെങ്കിലും അടിയുടെ വേദന മനസ്സിലാകുന്നത് അത്‌ ശരീരത്തിൽ പതിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ്. ബന്ധുക്കളും മിത്രങ്ങളുമൊക്കെയാണ് എതിർപക്ഷത്തുള്ളന്നതെന്നും യുദ്ധത്തിൽ ഇവരെല്ലാം നശിക്കുമെന്നുമെല്ലാം അർജ്ജുനന് അറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധക്കളത്തിൽ മുഖത്തോടു മുഖം നിന്ന് അവരെനോക്കിക്കണ്ടപ്പോഴാണ് ആ അറിവ് അർജ്ജുനന് അനുഭവപ്പെട്ടത്. നല്ലൊരടി കിട്ടിയാൽ വേദനയിൽ പുളയും എന്നപോലെ സത്യത്തെ മുഖത്തോട് മുഖം കണ്ട അർജ്ജുനനിൽ ഈ അനുഭവം വികാരവേലിയേറ്റത്തിനു കാരണമായി.  ഇത് കൂടാതെ,ഹിന്ദുമതത്തിൽ അക്കാലത്തു പ്രബലമായിരുന്നു ധർമ്മശാസ്ത്രചിന്തകൾ അർജ്ജുനന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിൽ അടിച്ചേൽപ്പിച്ചിരുന്ന മതപരമായ ചില തെറ്റിദ്ധാരണകൾ ഈ വികാരവേലിയേറ്റത്തിന്റെ ആക്കം കൂട്ടാൻ കാരണമായിട്ടുണ്ടെന്ന്, തുടർന്നു വരുന്ന ചില ശ്ലോകങ്ങളിൽ നിന്നും മനസ്സിലാക്കാം. മതം മനുഷ്യനിൽ ചെലുത്തുന്ന തെറ്റായ സ്വാധീനശക്തികൾ, ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ വീര്യവാനായ ഒരു വ്യക്തിയുടെ കർമ്മശേഷിയെ തന്നെ നശിപ്പിക്കാൻ കാരണമായേക്കാമെന്ന സന്ദേശവും ഈ അർജ്ജുനവിഷാദചിന്തകളിൽ  നിന്നും നമുക്കു വായിച്ചെടുക്കാം. ഈ വിഷയങ്ങളെല്ലാം അതാതിന്റെ സമയം വരുമ്പോൾ നമുക്കു വിശദമായി ചർച്ച ചെയ്യാം. ലൗകികസുഖങ്ങൾ പലതും നേടണമെന്നും അനുഭവിക്കണമെന്നും ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിലും വിധി അതിനൊന്നും അനുവദിക്കുന്നില്ല എന്നറിയുമ്പോൾ അർജ്ജുനനുണ്ടാകുന്ന അസംതൃപ്തിയും അമർഷവും അസഹ്യതയും നിസ്സഹായതയും വിഷാദരൂപത്തിൽ ഇവിടെ പ്രകടമാകുന്നുവെന്നും ചിന്തിക്കാം. ഇതെല്ലം തന്നെ ഇഹലോകവാസിയായ ഏതൊരു മനുഷ്യനും സംഭവിക്കാവുന്ന മാനസിക പ്രശ്നങ്ങളായതുകൊണ്ടു, യുദ്ധക്കളത്തിലെ അർജ്ജുനന്റെ ഭാവപ്പകർച്ചയെ മനഃശ്ശാസ്ത്രപരമായി വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ പല വ്യാഖ്യാതാക്കളും ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഏതായാലും ബഹുമുഖതലങ്ങളുള്ള ഗീത ആദ്യമായി അനാവരണം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് മനുഷ്യ മനസ്സിനെയും അതിന്റെ സങ്കീർണ്ണ സ്വഭാവത്തെയും തന്നെയാണെന്ന് നമുക്ക് ന്യായമായും ചിന്തിക്കാം. ഒരു ആത്മീയഗ്രന്ഥമെന്ന നിലയിൽ ഭക്തിയോടെ മാത്രം ഗീതയെ നോക്കിക്കാണുന്ന ഒരാളിന് ഗീതയുടെ ഈ മനശ്ശാസ്ത്രതലം ഒരുപക്ഷേ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാതെ പോയേക്കാം. മഹാദേവ് ദേശായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ച 'മഹാത്മാ ഗാന്ധിയുടെ ഗീതാ വ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ' ആമുഖത്തിൽ (III. THE BOOK AND THE THEME) പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കാര്യം ഇത്തരുണത്തിൽ പ്രസക്തമാണ്.

'Is Gita anything in the nature of a historical narrative, forming as it does, part of the great War-epic? Gandhiji has challenged the description of the Mahabharata as a historical war-epic. In support of the challenge, I venture to enforce its argument by a few more considerations to show that the Gita can, in no sense of the term, be regarded as a historical dialogue. That a war named the Mahabharata War or some other took places need not be disputed, but that the author of the epic and the Gita had anything like the object of a historical narrative in mind is certainly disputed'.

അർജ്ജുനവിഷാദത്തിന്റെ ആഴക്കയങ്ങളിലേക്ക്‌ നമുക്കിനി ഇറങ്ങിച്ചെല്ലേണ്ടതുണ്ട്, അത് ചെയ്യാം, വരും ആഴ്ചകളിലാവട്ടെ. 

7 comments:

  1. ഉഗ്രൻ ഉദാഹരണത്തോടെ അർജുനന്റെ മനോനില പ്രകടമാക്കിയിരിക്കുന്നു. Very good.

    ReplyDelete
    Replies
    1. A refreshing approach to how an aggressive battle scarred veteran, Arjuna, transforms to an aggrieved novice - like. So let's wait for the why.

      Delete
  2. Good one uncle... and I read the fourth part first and coming to third part. I was down with illness for past week and left out of the discussion. I really appreciate the personal examples correlated with Gita teachings which makes your articles lively compared to dry spirituality which a common man hates to listen. I was also inspired to read Gandhi's Anasakthi yoga after reading a mention on Gita and its historicity quoted by you.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Good Mahi. Keep reading the posts, it will improve you outlook to life and make your power of reasoning strong.

      Delete