Tuesday, November 1, 2016

സുദർശനം - ഭഗവത് ഗീതാ പഠനം - അദ്ധ്യായം ഒന്ന് (അർജ്ജുനവിഷാദയോഗം) - ഭാഗം 8

ഗീതയുടെ ഒന്നാം അദ്ധ്യായത്തിലെ എല്ലാ ശ്ലോകങ്ങളും നമ്മൾ ചർച്ച ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. ഇതുവരെ ചർച്ച ചെയ്ത വിഷയങ്ങളെ ഒന്നവലോകനം ചെയ്തിട്ട് അടുത്ത അദ്ധ്യായത്തിലേക്ക് പോകാം. വിശ്വാസത്തിന്റെയും അന്ധവിശ്വാസത്തിന്റേയും കലർപ്പില്ലാതെ (ഇന്നു കാണുന്നതു കൂടുതലും ഇതാണ്), ആർഷഭാരത സംസ്കാരത്തെ, കഴിയുന്നിടത്തോളം യുക്തിപരമായും ശാസ്ത്രീയമായും വ്യാഖ്യാനിച്ചു താല്പര്യമുള്ളവരുമായി പങ്കിടണം എന്നൊരാഗ്രഹത്തിൽ നിന്നാണ് ഈ ഗീതാബോധന പരമ്പര എഴുതാൻ തുടങ്ങിയതെന്നു മുൻപേ തന്നെ ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണ്. ആർഷഭാരത പാരമ്പര്യം യുക്തിയുടെയും ബോധത്തിന്റെയും വിചാരത്തിൻറെയും ആണ്, വികാരത്തിന്റെതല്ല. അതു ലക്ഷ്യമാക്കുന്നത് സമഭാവനയിലൂന്നിയ  മാനവസംസ്കാരമാണ്, പ്രപഞ്ച ഐക്യമാണ്. നമ്മുടെ ആത്മീയസംസ്കാരത്തിന്റെ നേർമുഖമായ ഗീതയിൽ ഉദാത്തമായ ഈ സനാതനധർമ്മ ചിന്തകൾ എങ്ങിനെ നിബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതിലാണ് എന്റെ കൂടുതലും ശ്രദ്ധ. അവികലമായ ഭക്തി (നിസ്വാർത്ഥ ഭക്തി) സനാതനധർമ്മശരീരത്തിന്റെ ചൈതന്യമാണെങ്കിലും, വികലമായ ഭക്തി (സ്വാർത്ഥ ഭക്തി), പുരോഗനോന്മുഖമായ ഹൈന്ദവാത്മീയതയുടെ ശോഭയെ വല്ലാതെ കെടുത്തുന്നതാണെന്നതിനാൽ, നമ്മുടെയിടയിൽ പലരും ചെയ്യുന്നതുപോലെ, അങ്ങിനെയൊരു ഭക്തികോണിലൂടെ നോക്കി ഗീതയെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതു ശരിയാണെന്നു ഞാൻ കരുതുന്നില്ല. 'ഹിന്ദുക്കളെങ്കിലും അറിയേണ്ടത്' എന്ന ശീർഷകത്തിൽ ഈ ബ്ലോഗിൽ തന്നെ ഞാൻ എഴുതിയിട്ടുള്ള ലേഖനത്തിൽ (http://dhanyaasi.blogspot.in/2017/11/blog-post.html) വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുള്ളതുപോലെ, ലോകക്ഷേമകരമായ സനാതനധർമ്മത്തെ പ്രകീർത്തിക്കാനുദ്ദേശിച്ചു രചിച്ചിട്ടുള്ള ഭഗവത് ഗീതയെ, നമുക്കു പരിചിതമായ വെറും സ്വാർത്ഥ ഭക്തിതലത്തിലേക്ക് മാത്രം ഒതുക്കിക്കണ്ടു മനസ്സിലാക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ബുദ്ധിപൂർവ്വകമായ ചിന്തകളിലൂടെ എങ്ങിനെയാണ് നല്ലൊരു മനുഷ്യനായി സമൂഹത്തിൽ ജീവിച്ചു മരിക്കേണ്ടതെന്നു പറഞ്ഞു തരുന്ന ഒരു മഹനീയ സന്ദേശത്തെ നാം പഠിക്കാതെ പോകുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. കേവല ഭക്തിവിശ്വാസങ്ങൾ കൊണ്ടൊന്നും മനുഷ്യ മനസ്സിന്റെ വികാസം സംഭവിക്കുകയില്ല. മനസ്സു വികസിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ സമൂഹത്തിനു ഗുണകരമായ കർമ്മങ്ങളിലേർപ്പെടാൻ ഒരാൾക്കു സാധിക്കുകയില്ല. ഭഗവത് ഗീത പറഞ്ഞു തരുന്ന വിവേചനശക്തിയുടെ പ്രയോഗത്തിലൂടെയുള്ള ജീവിതത്തിന്റെ ആവശ്യം വരുന്നതിവിടെയാണ്. വിശപ്പു സഹിക്കവയ്യാഞ്ഞു ഒരു സാധു മനുഷ്യൻ അൽപ്പം അന്നം 'മോഷ്ടിച്ചതിനു', അയാളെ നിഷ്ക്കരുണം തല്ലിക്കൊല്ലാൻ ഇന്നലെ കേരളത്തിലെ ചില ചെറുപ്പക്കാർ കാണിച്ച ഉത്സാഹം കാണിക്കുന്നത് അവരിൽ മനുഷ്യജന്മത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വരദാനമായ വിവേചന ശക്തി (discriminatory intellect) പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല എന്നതു തന്നെയാണ്. ഇവരൊക്കെ മുറതെറ്റാതെ അമ്പലത്തിലും പള്ളിയിലും പോയി പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന വിശ്വാസികളാകാം. പക്ഷെ എന്ത് ഗുണം? ഇങ്ങനെയുള്ള മനുഷ്യരുടെ എണ്ണവും വണ്ണവും നമ്മുടെ സമൂഹങ്ങളിൽ കൂടി വരികയും അതിനനുസൃതമായി ജനജീവിതം അശാന്തവുമായിക്കൊണ്ടിരിക്കയുമാണല്ലോ? ഇതിനെന്താണൊരു പ്രതിവിധി? ഇവിടെയാണ് ഭഗവത് ഗീതയുടെ സന്ദേശങ്ങളുടെ പ്രസക്തി ശരിക്കും അനുഭവപ്പെടുന്നത്. അടുത്ത അദ്ധ്യായത്തിൻറെ പഠനത്തിലൂടെ ഈ വിഷയങ്ങളൊക്കെ വളരെ വിശദമായി നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നതേയുള്ളൂ.

കുരുക്ഷേത്ര ഭൂമിയിൽ യുദ്ധസന്നദ്ധരായി നിന്ന കൗരവ-പാണ്ഡവ സേനകൾക്കു നടുവിലായി, കുരുവൃദ്ധനായ ഭീക്ഷ്മർക്കും ആചാര്യനായ ദ്രോണർക്കും അഭിമുഖമായി, രഥം കൊണ്ട് നിർത്തി 'കൗരവസേനയെ നോക്കി കണ്ടോളൂ' എന്നു സാരഥിയായ കൃഷ്ണൻ അർജ്ജുനനോട് പറയുന്നതു മുതലാണ് ഗീതയിലെ കാര്യമാത്രപ്രസക്തമായ ചിന്താവിഷയങ്ങൾക്കു തുടക്കം കുറിയ്ക്കുന്നത്. 'ദുര്യോധനപക്ഷത്തെ യുദ്ധത്തിൽ വിജയിപ്പിക്കാൻ വന്നിരിക്കുന്നവരെ ഞാനൊന്നു കാണട്ടെ, അതിനായി രഥം രണ്ടു സേനകൾക്കും നടുവിലായി കൊണ്ടു നിർത്തൂ' എന്ന അർജ്ജുനൻറെ വാക്കു മാനിച്ചാണ് കൃഷ്ണൻ അങ്ങിനെ ചെയ്തത്. വില്ലുയർത്തിപ്പിടിച്ചു, യുദ്ധസന്നദ്ധനായി തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയും എന്നാൽ അൽപ്പം ഹുങ്കോടെയുമാണ് അർജ്ജുനൻ കൃഷ്ണനോടങ്ങിനെ നിർദ്ദേശിച്ചത്. പക്ഷേ അവിടെ കൂട്ടം ചേർന്നു നിന്ന ഭീക്ഷ്മദ്രോണാദികളെയും മറ്റു ബന്ധുജനങ്ങളെയും കണ്ട മാത്രയിൽ അർജ്ജുനനിൽ വികാരവേലിയേറ്റമുണ്ടായി. കടുത്ത മാനസികസമ്മർദ്ദത്തിൽപ്പെട്ട അർജ്ജുനൻ ശാരീരികാസ്വാസ്ഥങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ യോദ്ധാവ് പിന്നീട് പറഞ്ഞതെല്ലാം തന്നെ തികഞ്ഞ ഹൃദയദൗർബല്യം പ്രകടമാക്കുന്നതും യുദ്ധക്കളത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ക്ഷത്രിയവീരൻ ഒരിക്കലും ചിന്തിക്കാൻ പോലും പാടില്ലാത്തതുമായ കാര്യങ്ങളായിരുന്നു. ഭീക്ഷ്മപിതാമഹനോടും ഗുരുജനങ്ങളോടും ബന്ധുമിത്രാദികളോടുമുള്ള സ്നേഹവായ്പ്പിൽ നിന്നുളവായ 'കൃപ' യാണ് അർജ്ജുനന്റെ ഭാവപ്പകർച്ചക്കു കാരണമെന്നാണ് മിക്ക ഗീതാവ്യാഖ്യാനങ്ങളിലും പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. ശ്ലോകങ്ങളിൽ നിന്നും നേരിട്ടു മനസ്സിലാക്കാവുന്നതും അതു തന്നെയാണ്. പക്ഷെ, വളരെക്കാലത്തെ ചർച്ചകൾക്കും ചിന്തകൾക്കും ഒടുവിൽ ബോധപൂർവം ചിന്തിച്ചുറപ്പിച്ച യുദ്ധത്തിന്റെ ഭവിഷ്യത്തുക്കളെല്ലാം തന്നെ വളരെ മുൻപേ തന്നെ അർജ്ജുനൻ മനസ്സിൽ കണ്ടിരിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്നു കാണുമ്പോൾ, ബന്ധുക്കളോടുള്ള സ്നേഹവായ്പ്പിനുപരിയായി, അർജ്ജുനവ്യക്തിത്വത്തെത്തന്നെ പിടിച്ചു കുലുക്കിയ ഒരു ഘടകം അർജ്ജുനജൽപ്പനങ്ങൾക്കുണ്ടാകേണ്ടതുണ്ടെന്നു സ്വാഭാവികമായും ചിന്തിയ്‌ക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. തന്റെ കഴിവിൽ  അൽപ്പം അമിതാഭിമാനമുള്ള  വ്യക്തിത്വമായ അർജ്ജുനനു, കുരുക്ഷേത്രം നോക്കിക്കണ്ട മാത്രയിൽ 'യുദ്ധം ജയിക്കുമോ എന്ന ആശങ്ക (ഫലകാംക്ഷ)' ഉണ്ടായി എന്നിരിക്കട്ടെ (ഈ സാദ്ധ്യത ചിന്മയാനന്ദ സ്വാമികൾ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്). അങ്ങിനെയായാൽ, അർജ്ജുനന്റെ അഹംഭാവത്തിനേൽക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ അടിയാണത്. പുറത്തുപറയാൻ കഴിയാത്ത ഇക്കാര്യം അർജ്ജുനനിൽ കടുത്ത മാനസികസമ്മർദ്ദം സൃഷ്ടിയ്ക്കാൻ പര്യാപ്തമാണ്. അർജ്ജുനൻ പ്രകടിപ്പിച്ച കടുത്ത ശാരീരികാസ്വാസ്ഥ്യങ്ങളെല്ലാം പുറത്തു പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഈ മാനസിക സമ്മർദ്ദത്തിന്റെ ബഹിർസ്പുരണങ്ങളായി കാണാവുന്നതേയുള്ളൂ. ഈ ആന്തരികസമ്മർദ്ദവും ബന്ധുമിത്രാദികളോടുള്ള സ്നേഹവായ്പ്പും താനാഗ്രഹിച്ച സന്തോഷകരമായ ജീവിതം ഈ യുദ്ധം തകർത്തുകളുയുമല്ലോ എന്ന നിരാശാബോധവും എല്ലാം കൂടിച്ചേർന്നു 'കൃപ'യായി പരിണമിച്ചു, തത്ഫലമായുണ്ടായതാണ് തുടർന്നുവരുന്ന യുക്തിരഹിതമായ അർജ്ജുനവിഷാദചിന്തകളെല്ലാം തന്നെ. അർജ്ജുനന്റെ 'ഹൃദയദൗർബല്യ' ത്തെ കൃഷ്ണൻ തന്നെ പലവട്ടം ഗീതയിൽ അടിവരയിട്ടു പറയുന്നുമുണ്ട്. ചില വ്യാഖ്യാനങ്ങളിൽ സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള 'അർജ്ജുനാശങ്ക' യെ ഒന്നു വികസിപ്പിച്ചു വ്യാഖ്യാനിക്കുക മാത്രമാണ് ഞാനിവിടെ ചെയ്തിട്ടുള്ളത്.


പരസ്പരം പോരടിച്ചിരുന്ന പല വിരുദ്ധചിന്തകളും സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങളും കാരണം സമൂഹം ശിഥിലമായി, സനാതനമതം ശോഭകെട്ട് അധ:പതിച്ച ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ, സമൂഹത്തിനും മതത്തിനും ഗുണകരമായ ആശയങ്ങളെയെല്ലാം സ്വീകരിച്ചും അനാവശ്യമായവയെ നിരാകരിച്ചും, സമന്വയത്തിന്റെ ഒരു പാത വെട്ടിത്തെളിക്കുകയായിരുന്നു ഗീതാ രചനയിലൂടെ ഗീതാകാരൻ ചെയ്തതെന്ന് മുൻപു ഞാനെഴുതിയിരുന്നു. ഇക്കാരണത്താൽ തന്നെ മഹനീയമായ സനാതനധർമ്മത്തെ മലിനമാക്കിയ പല മതാശയങ്ങളെയും സാമൂഹ്യചിന്തകളെയും അർജ്ജുനവിഷാദത്തിലൂടെ അവതരിപ്പിച്ചു, അതിനൊക്കെ  ആത്മീയതലത്തിലുള്ള ഉത്തരങ്ങൾ ഉത്തമനായ കൃഷ്ണക്കൊണ്ടു ഗീതാകാരനു പറയിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇനി വരുംഭാഗങ്ങളിൽ ഇതൊക്കെ ചർച്ച ചെയ്യാനുള്ള അവസരം വരുന്നതാണ്. പല പാശ്ചാത്യപണ്ഡിതന്മാരുടെ പഠനങ്ങളിലും ഗീതാശ്ലോകങ്ങളിലും ഗീതയുടെ ഈ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലം നന്നായി പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ആത്മീയതയ്ക്കു കൂടുതൽ ഊന്നൽ നൽകുന്നതു കൊണ്ടാകാം, നമ്മുടെ പ്രമുഖ ഗീതാ പഠനങ്ങളിൽ  മിക്കതിലും ഈ വിഷയങ്ങൾക്കു വലിയ പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചതായി തോന്നുന്നില്ല.

'അർജ്ജുനവിഷാദയോഗ'ത്തിൽ ചോദ്യങ്ങളേയുള്ളൂ. രണ്ടാം അദ്ധ്യായമായ 'സാംഖ്യയോഗ'ത്തിലാണ് ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കെല്ലാം, ആത്മീയതലത്തിലുള്ള ഉത്തരങ്ങൾ കൃഷ്ണൻ നൽകാൻ പോകുന്നത്. ആത്മവിഷയം ഗഹനമാണെന്നതിനാൽ, ഇനി പഠിക്കാൻ പോകുന്ന കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാകണമെങ്കിൽ നല്ല ശ്രദ്ധ വേണം. ജ്ഞാനസമ്പാദനത്തിനായി മനസ്സിനെ തയ്യാറാക്കേണ്ടതുണ്ട്. അങ്ങിനെ തയ്യാറാക്കിയ മനോനിലങ്ങളിൽ വീഴുന്ന ജ്ഞാനവിത്തുകളേ മുളച്ചു ചെടിയായി ഗുണകരമായ ഫലം പ്രദാനം ചെയ്യൂ. അർജ്ജുനവിഷാദം തന്നെ അങ്ങിനെയൊരു 'നിലം ഒരുക്കൽ' ആയി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. വില്ലാളി വീരനെങ്കിലും, ആ വീര്യം ഫലവത്താകണമെങ്കിൽ, പ്രതിസന്ധികളിൽ അർജ്ജുനനെ തളർത്തുന്ന ഹൃദയദൗർബല്യത്തെ (അഹംഭാവത്തെയും) ജയിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ആത്മബോധത്തെ ഉണർത്തുകയാണ്‌ ഇതിനുള്ള ഏറ്റവും ഉത്തമമായ മാർഗ്ഗമെന്നു ഭഗവാനറിയാം. ബുദ്ധിപൂർവ്വകമായ ചിന്തകളിലൂടെ മനസ്സിനെയാണ് മാറ്റിയെടുക്കേണ്ടത്. പുറമേ എന്തൊക്കെ ചികിത്സ നൽകിയിട്ടും കാര്യമില്ല. ഭഗവാനിനി പകർന്നു നൽകാൻ പോകുന്ന ആത്‌മജ്ഞാനം ഉള്ളിലേക്ക് ഊർന്നിറങ്ങി മനസികതലത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കണമെങ്കിൽ അർജ്ജുനന്റെ മനസ്സ് ഈ ജ്ഞാനസമ്പാദനത്തിനു പാകമായിരിക്കണം. മറ്റു രക്ഷാമാർഗ്ഗങ്ങളെല്ലാം അടഞ്ഞു, നിസ്സഹായനായി, തീവ്രദുഃഖിതനായി നിൽക്കുമ്പോഴാണല്ലോ നമ്മൾ മനുഷ്യർ ആത്മാർത്ഥതയോടെ ഈശ്വരനെ വിളിക്കുന്നത്, ഈശ്വരസഹായം തേടുന്നത്? അപ്പോൾ മാത്രമേ ഈശ്വരൻ പറയുന്നതു കേൾക്കാൻ മനുഷ്യൻ മനസ്സും കാണിക്കൂ. അർജ്ജുനനെ, ഗീതാകാരൻ ആ തലത്തിൽ എത്തിച്ചു  നിർത്തിയിരിക്കയാണിപ്പോൾ. കൃഷ്ണൻ പറയുന്നത് കേൾക്കാനും അനുഭവമാക്കാനും അർജ്ജുന മനസ്സ് ഏതാണ്ട് ഒരുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു.

എന്റെയും നിങ്ങളുടെയും കാര്യവും ഇതു തന്നെയാണ്. അഹംഭാവം കൊണ്ടെല്ലാം നേടാമെന്നു വിചാരിക്കും, വിശ്വസിക്കും. അരുതെന്നു മനഃസ്സാക്ഷി (കഷ്ണൻ) എത്ര വട്ടം പറഞ്ഞാലും കേൾക്കില്ല. അങ്ങിനെ അപകടത്തിൽ (യുദ്ധം) നേർമുഖമായി നിൽക്കേണ്ട സാഹചര്യം വരും. തന്റെ മിടുക്കു കൊണ്ടൊന്നും യുദ്ധം ജയിക്കാനൊക്കില്ല എന്ന ഗതി കെട്ട അവസ്ഥ വരുമ്പോൾ, ഈശ്വരനോട് ആത്മാർത്ഥമായി കരഞ്ഞു പ്രാർത്ഥിക്കും. ആ കരച്ചിലിലാണ് മനോമാലിന്യങ്ങൾ നീങ്ങി മനസ്സ് പരിശുദ്ധമാകുന്നത്. ഈശ്വരൻ പറയുന്നത് അനുസരണയോടെ കേൾക്കാൻ മനസ്സും ബുദ്ധിയും തയ്യാറാകുന്നതപ്പോൾ മാത്രമാണ്. അർജ്ജുനന്റെയും ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയിതാണ്. "കൃഷ്ണചികിത്സ" അർജ്ജുനനിൽ എങ്ങിനെയാണ് പരിവർത്തനങ്ങളുണ്ടാക്കാൻ പോകുന്നതെന്നതാണല്ലോ ഗീതാവിഷയം തന്നെ. നമുക്കതെല്ലാം വരും നാളുകളിൽ പഠിക്കാം.
   

ഓം തത്സദിതി ശ്രീമദ് ഭഗവത് ഗീതാസുപനിഷൽസു

ബ്രഹ്മവിദ്യായാം യോഗശാസ്ത്രേ ശ്രീകൃഷ്ണാർജ്ജുനസംവാദേ

അർജ്ജുനവിഷാദയോഗാ നാമ പ്രഥമോധ്യായ:


(ഒന്നാം അദ്ധ്യായം സമാപ്തം)

     

3 comments:


  1. 'അർജ്ജുനവിഷാദയോഗത്തിന്റെ അടുത്ത പോസ്റ്റിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു

    ReplyDelete
  2. Dr Balamurali KS wrote in FB: ധർമ്മബോധത്തോട് കൂടി നിയോഗിതമായ പ്രവൃത്തിയിൽ ഏർപ്പെടുക...ഇത് പൂർണ്ണാർത്ഥത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുക വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യമാണ്....തികഞ്ഞ ധർമ്മബോധം ഓരോ നിമിഷവും കാത്തു സൂക്ഷിക്കണം...അത് പ്രയോഗികബുദ്ധിയോടെ പ്രവർത്തിപഥ ത്തിലാക്കണം....വളരെ ബുദ്ധിമുട്ട്....100ൽ 95ഉം കൊലവാളുമായി മുന്നിൽ അതും ബാന്ധവപാശം കൊണ്ട് ഉടൽ തന്നോട് ചേർത്തുകെട്ടിയ അവസ്ഥ....കർമ്മ ശേഷിയുള്ള ഏത് അർജ്ജുനനും തളർന്നുപോകും... അത് കേവല മനുഷികമൂല്യത്തിന്റെ ഭാഗവുമാണ്....പക്ഷെ സംസ്ഥാപനാർത്ഥം ഈശ്വരന്റെ tool ആയി നിയോഗിക്ക പെട്ടതാണ് അർജുനനെ ധർമ്മപൂർത്തികരണത്തിന് അനുയോജ്യമായിരിക്കണം ആ ഉപകരണം... അത് യഥാവിധി കൃഷ്ണൻ മൂർച്ചകൂട്ടിയെടുക്കുന്നു.....അത് നിലനിർത്തേണ്ടത് എല്ലാവരിലേയും അർജ്ജുനന്റെ കടമയാണ്....എങ്കിലേ ഈ ധർമ്മക്ഷേത്രത്തിൽ നിലനിൽക്കാൻ കഴിയൂ...

    ReplyDelete
  3. The article is good. The questions posed by Arjuna is always posed by many of us when exposed to reality. The article succeed in creating the interest to wait for the next session. I am very obvious that the reply by Krishna is going to ease out many of our agonies.

    ReplyDelete