Friday, December 16, 2016

സുദർശനം - ഭഗവത് ഗീതാ പഠനം - അദ്ധ്യായം രണ്ട് - സാംഖ്യയോഗം (ഭാഗം 6)

നമ്മുടെ ശരീരമനോബുദ്ധികളെല്ലാം തന്നെ മാറ്റമുള്ളതാണെന്നും (അസത്ത്, unreal) മാറ്റമില്ലാത്തതായുള്ളത് (സത്ത്, real) ആത്മാവു മാത്രമാണെന്നും ധീരരായുള്ളവർ ഈ തിരിച്ചറിവോടെ ആത്മബോധത്തിൽ അമർന്നു ജീവിക്കുന്നവരാകുന്നുവെന്നും ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. ഈ ആത്മാവിന്റെ സ്വരൂപമെന്താണ്? അതാണിനി പറയാൻ പോകുന്നത്.   

അവിനാശി തു  തദ്വിദ്ധി യേന സർവമിദം തതം
വിനാശ മവ്യയസ്യാസ ന കശ്ചിത് കർതുമർഹതി (ശ്ലോകം 2:17)  

(ഏതൊന്നിൽ ഇതെല്ലാം വ്യാപ്തമായിരിക്കുന്നുവോ അത് നാശരഹിതമാണെന്നറിയുക. അനശ്വരമായ അതിനെ നശിപ്പിക്കുവാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല). 

അന്തവന്ത ഇമേ ദേഹാ നിത്യ സ്യോക്താ: ശാരീരിണ:
അനാശിനോ പ്രമേയസ്യ തസ്മാദ്യുദ്ധ്യസ്വ  ഭാരത   (ശ്ലോകം 2:18)  

(നിത്യനും അവിനാശിയും അവിജ്ഞേയനുമായ ആത്മാവിനുള്ള ഈ ദേഹങ്ങൾ നാശമുള്ളവയാണെന്നു പറയപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട് അർജ്ജുനാ, നീ യുദ്ധം ചെയ്യുക).

യ  ഏനം  വേത്തി ഹന്താരം യശ്ച്ചയിനം മന്യതേ ഹതം  
ഉഭൗ  തൗ ന വിജാനീതോ നായം ഹന്തി ന ഹന്യതേ  (ശ്ലോകം 2:19) 

(യാതൊരാൾ ഈ ആത്മാവിനെ കൊല്ലുന്നവനെന്നു ധരിക്കുന്നുവോ യാതൊരാൾ ഇവനെ കൊല്ലപ്പെട്ടവനെന്നു ഗണിക്കുന്നുവോ, ആ  രണ്ടു പേരും വാസ്തവം അറിയുന്നില്ല. ആത്മാവ് ആരെയും കൊല്ലുന്നില്ല, ആത്മാവിനെ ആരും കൊല്ലുന്നുമില്ല).

ന ജായതേ മൃയതേ വാ കദാചിത്
നായം  ഭൂത്വാ ഭവിതാ ന ഭൂയഃ 
അജോ നിത്യ: ശാശ്വതോയം പുരാണോ 
ന ഹന്യതേ ഹന്യമാനേ ശരീരേ  (ശ്ലോകം 2:20)  

(ഈ ആത്മാവ് ഒരിക്കലും ജനിക്കുന്നുമില്ല, മരിക്കുന്നുമില്ല. ജനിച്ചിട്ട് വീണ്ടും ജനിക്കാതിരിക്കുന്നുമില്ല. ജനനമില്ലാത്തവനും സ്ഥിരനും പണ്ടേ ഉള്ളവനുമായ ഇവൻ ശരീരം ഹതമാകുമ്പോൾ ഹനിക്കപ്പെടുന്നുമില്ല).

ആത്മാവ് നാശരഹിതമാണ്. നിത്യനാണ്. അപ്രമേയനാണ് (അറിവിന് വിഷയമല്ലാത്തവൻ). അജനാണ്  (ജനനമില്ലാത്തവൻ). മരണമില്ലാത്തവനാണ്. ശാശ്വതനാണ് (എന്നുമുള്ളവൻ). പുരാണനാണ് (പണ്ട് പണ്ടേയുള്ളവൻ). ഇക്കാണുന്ന പ്രപഞ്ചമെല്ലാം അതിനാൽ വ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്താണിപ്പറഞ്ഞതിന്റെയൊക്കെ അർത്ഥം? നമുക്കു നോക്കാം.

ശരീരത്തിന്റെ (ഏതിൻറെയും) തുടക്കം എന്നാൽ ജനനവും ഒടുക്കമെന്നാൽ മരണവുമാണെന്നു നമുക്കെല്ലാം അറിയാം. അതായത് ശരീരം സ്ഥിരമായുള്ളതല്ല. പക്ഷെ, ആത്മാവ് അങ്ങിനെയല്ല, അതിനു തുടക്കവും ഒടുക്കവുമില്ല. തുടക്കം എന്നാണെന്നു പറയാൻ കഴിയാത്തതിനാൽ അത് പണ്ടു പണ്ടേയുള്ളതാണെന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഒടുക്കം ഇല്ലാത്തതാകയാൽ അത്  ഇനിമേലിലും ഉള്ളതാണെന്ന് വരുന്നു. തുടക്കവും ഒടുക്കവും ഇല്ലാത്ത എന്തും സ്ഥിരമായുള്ളതായിരിക്കണമല്ലോ? അങ്ങിനെ നാശരഹിതനായുള്ള  ആത്മാവ്  നിത്യനും (eternal) ശാശ്വതനുമാകാതെ (changeless) തരമില്ല. ആത്മാവിൽ ആരോപിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ സവിശേഷഗുണങ്ങൾക്ക് ശാസ്ത്രീയമായ അടിത്തറയെന്തെങ്കിലുമുണ്ടോ? അതോ ഇതൊക്കെ വെറും കാവ്യഭാവനയാണോ? ആത്മാവിന്റെ പ്രകൃതത്തെ പരിശോധിക്കുകയാണ് ഇതിനുള്ള മാർഗ്ഗം. 

'യാതൊന്നിനാൽ ഇതൊക്കെ (പ്രപഞ്ചമെന്നർത്ഥം) വ്യാപ്തമായിരിക്കുന്നുവോ അതാണ് ആത്മാവെന്നും അനശ്വരമായ അതിനെ ആർക്കും നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നതല്ലയെന്നും' ശ്ലോകം 17ൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ?(ശരീരവിഷയത്തിൽ 'ആത്മാവ് (atman)' എന്നു പറയുന്നത്, പ്രപഞ്ചവിഷയത്തിലാകുമ്പോൾ 'ബ്രഹ്മം (brahman)' എന്നാകുന്നു. രണ്ടും ഒന്നു തന്നെയാണ്. The world is pervaded by brahman or God as layman understand). ഈ ആത്മപ്രകൃതത്തെ ഒന്നു രണ്ടുദാഹരണങ്ങളിലൂടെ മനസ്സിലാക്കാൻ നമുക്കു ശ്രമിക്കാം.

ഒരേ മണ്ണു കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയിട്ടുള്ള പല രൂപങ്ങളിലുള്ള മൺപാത്രങ്ങളെ സങ്കൽപ്പിക്കുക. പാത്രത്തിന്റെ രൂപം പല കാരണങ്ങളാൽ നശിയ്ക്കാം. പക്ഷെ പാത്രമുണ്ടാക്കിയ മണ്ണു നശിക്കുന്നില്ല. പല രൂപങ്ങളിലുള്ള സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ ഉണ്ടല്ലോ? ഉരുക്കിയാൽ അതിന്റെയൊക്കെ രൂപങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടും. പക്ഷെ സ്വർണ്ണത്തിനൊന്നും തന്നെ സംഭവിക്കുന്നില്ല. അതായത് അസ്ഥിരമായ (unreal) പാത്രരൂപങ്ങൾക്കു ജീവൻ നൽകിയത് സ്ഥിരമായ, നാശരഹിതമായ മണ്ണെന്ന ഉണ്മ (real) യായിരുന്നു എന്നർത്ഥം. ഇനി ശരീരവിഷയത്തിലേക്കു പോയാൽ നശ്വരമായ ശരീരങ്ങൾക്ക് ജീവൻ നൽകുന്നത് അനശ്വരമായ ആത്മചൈതന്യമാണെന്നു കാണാം.  അതായത് മണ്ണിനാൽ മൺപാത്രങ്ങളും സ്വർണ്ണത്തിനാൽ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളും ആത്മാവിനാൽ ശരീരങ്ങളും വ്യാപ്തമായിരിക്കുന്നു. പ്രപഞ്ചം ബ്രഹ്മത്താൽ വ്യാപ്തമായിരിക്കുന്നു. അതായത് ഇക്കാണുന്നതെല്ലാം ബ്രഹ്മത്തിന്റെ പ്രഭാവത്താൽ മാത്രം സ്വത്വമാർജ്ജിക്കുന്നതാണ്. സമുദ്രത്തിൽ നിന്നുണ്ടായി സമുദ്രത്തിൽ തന്നെ വിലയം പ്രാപിക്കുന്ന തിരമാലകളെപ്പോലെ ബ്രഹ്മത്തിൽ നിന്നുദയം കൊണ്ട്, അതിൽ തന്നെ നിലനിന്ന്, അതിലേക്കു തന്നെ ലയിച്ചു ചേരുന്നതാണ് പ്രപഞ്ചത്തിൽ കാണുന്ന ചരാചര വസ്തുക്കളെല്ലാം തന്നെ. അതായത് സർവ്വം ബ്രഹ്മമയം. അനശ്വരമായ ഒന്നിനാലേ നശ്വരമായതിനു നിലനിൽപ്പുള്ളൂ എന്നർത്ഥം; അതു താത്ക്കാലികമാണെങ്കിൽപ്പോലും. 


ആത്മാവ് അപ്രമേയൻ (അളക്കാൻ കഴിയാത്തത്, അറിവിന്നു വിഷയമല്ലാത്തത്) ആണെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ? എന്താണ് ഇതിന്റെയർത്ഥം? ഏതൊന്നിനെയും അറിയുവാനുള്ള നമ്മുടെ ഉപകരണങ്ങളാണ് മനസ്സും ബുദ്ധിയും. എന്നാൽ ഇവ രണ്ടും സ്ഥിരസ്വഭാവമില്ലാത്തതാണ്. അതായത് മാറ്റമുള്ളതാണ്, ജഡമാണ്. ഇവയെ രണ്ടിനെയും സചേതനമാക്കുന്നത് ആത്മചൈതന്യമാണ്. ആത്മചൈതന്യത്താൽ പ്രവർത്തിതമാകുന്ന  ജഡോപകരണങ്ങൾക്ക് ആ ചൈതന്യത്തെ എങ്ങിനെ അളക്കാൻ കഴിയും, അറിയാൻ കഴിയും? കഴിയില്ല തന്നെ. ആത്മാവിനെ അറിയാൻ ഇന്ദ്രിയ മനോബുദ്ധികൾ അസമർത്ഥങ്ങളാണ്.

അർജ്ജുനാ, ഇങ്ങനെയുള്ള ആത്മാവിനെ കൊല്ലുന്നവനെന്നോ കൊല്ലപ്പെട്ടവനെന്നോ ആരെങ്കിലും ധരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് ആത്മജ്ഞാനമില്ലായ്മ കാരണമാണ്. ആത്മാവ് ആരെയും കൊല്ലുന്നില്ല, ആത്മാവിനെ ആരും കൊല്ലുന്നുമില്ല. അർജ്ജുനാ, നീ ഭീക്ഷ്മദ്രോണാദികളെ കൊല്ലേണ്ടിവരുമല്ലോ എന്നോർത്താണണല്ലോ ദുഖിക്കുന്നതും അതിന്റെ പേരിൽ യുദ്ധം ചെയ്യാൻ മടിയ്ക്കുന്നതും? മമതാബന്ധനം കാരണം ആത്മബോധം മറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന നിനക്ക് അവരുടെ നശ്വരമായ ശരീരങ്ങളെ മാത്രമേ കാണാൻ കഴിയുന്നുള്ളൂ; അവയെ ജീവസ്സുള്ളതാക്കുന്ന ആത്മാവിനെ കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല. നാമരൂപങ്ങളായ ആ ശരീരങ്ങളാണ് അവരെന്നു നീ തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരിക്കയാണ്. ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ ആ ശരീരങ്ങളെല്ലാം നശിയ്‌ക്കാൻ പോകുകയാണ്. പക്ഷേ, ആ ആത്മാക്കളോ നശിയ്ക്കുകയും ഇല്ല. അതുകൊണ്ട് നീ ആരെയും കൊല്ലുകയോ അവർ നിന്നാൽ കൊല്ലപ്പെടുകയോ ചെയ്യാൻ പോകുന്നില്ല എന്നതാണ് സത്യം. പിന്നെന്തിനാണ് നീ ദുഖിക്കുന്നത്? നിന്റെ ദുഃഖത്തിനു യാതൊരു അടിസ്ഥാനവുമില്ല. അതുകൊണ്ടു ഭാരതവംശജനായ അർജ്ജുനാ, നീ യുദ്ധം ചെയ്തോളൂ (തസ്മാദ്യുദ്ധ്യസ്വ  ഭാരത). അർജ്ജുനനിലെ ക്ഷാത്രവീര്യത്തെ ഉണർത്തുവാനുദ്ദേശിച്ചാണ് കീർത്തിപെറ്റ ഭരതവംശത്തിൽ പിറന്നവനേ എന്ന് അർജ്ജുനനെ ഭഗവാൻ ഇവിടെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത്.  

ഹിംസാത്മകമായ യുദ്ധം ചെയ്യാൻ മടി കാണിച്ച അർജ്ജുനനെ അതിനായി ശ്രീകൃഷ്ണൻ നിർബന്ധപൂർവം  പ്രേരിപ്പിച്ചു എന്നൊരാക്ഷേപം 'തസ്മാദ്യുദ്ധ്യസ്വ  ഭാരത - therefore fight, O Arjuna' എന്ന ശ്ലോകഭാഗം കൊണ്ടുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഇതിന്റെ പേരിൽ ശ്രീകൃഷ്ണനെ ഒരു തീവ്രവാദിയായും ഭഗവത് ഗീതയെ തീവ്രവാദ നിലപാടിനെ പ്രൊത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന ഗ്രന്ഥമായും ചിത്രീകരിക്കാൻ കാലാകാലങ്ങളായി പല ഗീതാ (ഹിന്ദുമത) വിരോധികളും  ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇങ്ങനൊരാക്ഷേപം ഈ ലേഖനപരമ്പരയുടെ വായനക്കാരിൽ ഒരാളും മുൻപ് ഉന്നയിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ഇത് തികച്ചും തെറ്റായ ഒരാക്ഷേപമാണ്; അജ്ഞതയാണിതിന്റെ അടിസ്ഥാനം. വ്യാസമുനിയ്ക്കല്ല, വ്യാഖ്യാതാക്കൾക്കാണ് തെറ്റ് പറ്റുന്നത്. യുദ്ധക്കളത്തിൽ ക്ഷത്രിയന്റെ ധർമ്മം യുദ്ധം ചെയ്യലാണ്; വൈകാരികമായ കാരണങ്ങളാൽ അതിൽ നിന്നും ഒളിച്ചോടുന്നത് അധാർമ്മികമായ പ്രവൃത്തിയാണ്. യുദ്ധമുഖത്ത് നിന്നു വികാരാധീനനായി ഒരു പട്ടാളക്കാരൻ ഒളിച്ചോടാൻ ശ്രമിച്ചാൽ നമുക്കയാളോടു എന്ത് വികാരമാണു തോന്നുക? പുശ്ചo. അല്ലേ? ആ സന്ദർഭത്തിൽ ധർമ്മബോധമുള്ള  ഒരു മിലിട്ടറി കമ്മാൻഡർ എന്തായിരിക്കും ചെയ്യുക? തന്നിൽ നിക്ഷിപ്തമായ കഴിവുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ആ പട്ടാളക്കാരനെ വികാരലോകത്തുനിന്നും തിരിച്ചു പിടിച്ചു വർദ്ധിതവീര്യവാനാക്കി യുദ്ധമുഖത്തേക്കു തിരിച്ചു വിടും. പട്ടാളക്കാരന്റെ മനോനിലയ്ക്കനുസരിച്ചായിരിക്കും കമ്മാൻഡർ തന്റെ മാനേജ്മെന്റ് തന്ത്രം മെനയുക. ഭരതവംശത്തിലെ ഏറ്റവും സമർത്ഥനും തന്റെ പ്രിയസുഹൃത്തുമായ അർജ്ജുനനെ കൃഷ്ണന് നന്നായറിയാം. യുദ്ധക്കളത്തിൽ നിന്നും ഒളിച്ചോടിപ്പോയ ഒരു ഭീരുവായി അർജ്ജുനനെ ലോകം പുശ്ചിക്കാൻ പാടില്ല. വില്ലാളി വീരനായ അർജ്ജുനൻ അങ്ങിനെ അധഃപതിക്കേണ്ടവനല്ല. മറ്റുള്ളവർക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കു പൊരുതി നേടാൻ കഴിവുള്ള ക്ഷത്രിയവീരനാണവൻ. ബോധമുള്ളവനാണ് അർജ്ജുനൻ; അതിപ്പോൾ താത്ക്കാലികമായി ഒന്നു മറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുവെന്ന് മാത്രം. ബോധത്തെ മറയ്ക്കുന്ന മായാന്ധകാരത്തെ നീക്കി അർജ്ജുനനെ കർമ്മനിരതനാക്കുകയാണിപ്പോൾ വേണ്ടത്. അർജ്ജുനനെപ്പോലൊരു ജ്ഞാനസ്ഥനെ ഊർജ്വസ്വലനാക്കാൻ പറ്റിയ ഏറ്റവും നല്ല മാർഗ്ഗം തത്വോപദേശമാണെന്ന് കൃഷ്ണനറിയാം. ആ മാനേജ്മന്റ് തന്ത്രമാണ് ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഇവിടെ പ്രയോഗിക്കുന്നത്. അർജ്ജുനനോട് മാത്രമല്ല, വൈകാരികമായ  കാരണങ്ങളാൽ കർമ്മരംഗത്തു നിന്നും ഓടിയൊളിക്കാൻ ശ്രമിയ്ക്കുന്ന കർമ്മ-ധർമ്മ വിമുഖരായ എല്ലാ മനുഷ്യരോടുമായാണ് ഗീതാകാരൻ ഇപ്പറയുന്നതെന്നോർക്കണം. മനുഷ്യരാശിയുടെ നിലനിൽപ്പിനും ഉന്നമനത്തിനും വേണ്ടി ഒരു ഋഷിഹൃദയം നൽകുന്ന ആഹ്വാനമാണത്. ഈ മഹനീയമായ ഗീതാസന്ദേശത്തെ നന്നായി മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ ഇതിനെ ആക്ഷേപിക്കുകയല്ല; അങ്ങേയറ്റം ആദരവോടു കൂടി കാണുകയാണ് വേണ്ടതെന്നാർക്കും ബോദ്ധ്യമാകും. അർജ്ജുനൻ ക്ഷത്രിയ യോദ്ധാവായതുകൊണ്ടാണ് അയാളുടെ ധാർമ്മികബാദ്ധ്യതയായ 'യുദ്ധം' ചെയ്യാൻ കൃഷ്ണൻ അനുജ്ഞ നൽകുന്നത്. അർജ്ജുനന്റെ സ്ഥാനത്ത് നമ്മളാ രെങ്കിലുമായിരുന്നുവെങ്കിൽ  "മകനേ, മടിച്ചു നിൽക്കാതെ നീ ചെയ്യാൻ ബാദ്ധ്യസ്ഥമായ കർമ്മം ചെയ്യൂ'' എന്നായിരുന്നേനെ ഭഗവാൻ ഉപദേശിക്കുമായിരുന്നത്. ഹിംസാത്മകമായ യുദ്ധമെന്നല്ല, ബാദ്ധ്യസ്ഥമായ കർമ്മമെന്നാണ് 'തസ്മാദ്യുദ്ധ്യസ്വ  ഭാരത' എന്ന വാക്കുകളെ അറിവുള്ളവർ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. ക്ഷത്രിയനായ അർജ്ജുനന്റെ കാര്യത്തിൽ അതു ഹിംസാത്മകമായ യുദ്ധമാകുന്നുവെന്നു മാത്രം. ഹിംസയും അഹിംസയുമൊന്നുമല്ല, ധർമ്മമാണ് ഇവിടെ ലക്ഷ്യമാക്കുന്നത്.  

ഈ വിഷയത്തെക്കുറിച്ചിനിയും അൽപ്പം കൂടി ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അത് അടുത്ത ആഴ്ചയിലാകട്ടെ.

3 comments:

  1. I started reading Sudarshanam with a very blank mind and there was no preconceptions regarding the Gita. But as a very normal Indian student of history, I got to learn the importance Gandhi gave to Bhagavat Gita terming the text as his 'mother'. I had a doubt then why the apostle of non-violence calling 'the murderous text of violence' quoting a progressive intellectual, as his mother. I am deeply indebted to Sudarshanam and its author for giving a very advanced insight into that realm. It is going so well and waiting for the next part. Thank you very much uncle.

    ReplyDelete