Saturday, April 15, 2017

സുദർശനം - ഭഗവത് ഗീതാ പഠനം - അദ്ധ്യായം രണ്ട് - സാംഖ്യയോഗം (ഭാഗം 20)

കർമ്മയോഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ശ്ലോകങ്ങളാണ് നമ്മൾ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്. തുടർന്നു വരുന്ന ശ്ലോകങ്ങളുടെയും വിഷയം ഇതു തന്നെയാണ്.

കർമ്മജം ബുദ്ധിയുക്താ ഹി ഫലം ത്വക്താ മനീഷിണഃ
ജന്മബന്ധവിനിർമുക്താ: പദം ഗച്ഛന്ത്യനാമയം   (ശ്ലോകം: 2:51)

(സമബുദ്ധിയുള്ളവരായ വിവേകികൾ കർമ്മം കൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന ഫലം ത്യജിച്ചിട്ടു ജന്മബന്ധത്തിൽ നിന്നു മുക്തരായി ദുഃഖരഹിതമായ പരമപദത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു)

യദാ തേ മോഹകലിലം ബുദ്ധിർ വ്യതിതരിഷ്യതി
തദാ ഗന്താസി നിർവ്വേദം സ്രോതവ്യസ്യ ശ്രുതസ്യ ച  (ശ്ലോകം: 2:52)

(എപ്പോൾ നിന്റെ ബുദ്ധി മോഹരൂപമായ വൈഷമ്യത്തെ കടക്കുമോ അപ്പോൾ കേൾക്കേണ്ടതിലും കേട്ടതിലും ഉദാസീനഭാവം കൈവരും)

ശ്രുതി വിപ്രതിപന്നാ തേ യദാ സ്ഥാസ്യതി നിശ്ചലാ
സമാധവചലാ ബുദ്ധിസ്തദാ  യോഗമവാപ്സ്യസി    (ശ്ലോകം: 2:53)

(പലതരം ഉപദേശങ്ങൾ കേട്ടതു മൂലം പതറിപ്പോയ നിന്റെ ബുദ്ധി എപ്പോൾ ഇളക്കമറ്റു സമാധിയിൽ സ്ഥിരമായി നിൽക്കുമോ അപ്പോൾ നീ യോഗത്തെ പ്രാപിക്കും)

മനസ്സിന്റെ വിക്ഷേപങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ചു കൊണ്ടു ബുദ്ധിപൂർവ്വകമായി കർമ്മം ചെയ്യുന്ന കർമ്മയോഗികൾ സമചിത്തതയുള്ളവരും നിസ്വാർത്ഥരും കർമ്മത്തിൽ കുശലതയുള്ളവരുമായിരിക്കും എന്നതു നേരത്തെ നമ്മൾ മനസിലാക്കിയാണ്. കർമ്മയോഗികളുടെ, ഫലേച്ഛകൂടാതെയുള്ള കർമ്മം ജന്മബന്ധത്തിൽ നിന്നും മോചനമേകി, കളങ്കലേശമില്ലാത്ത സ്ഥാനത്തു ഒരുവനെ കൊണ്ടെത്തിക്കുമത്രേ. ഇപ്പറഞ്ഞതിനെ തിരിച്ചു പറഞ്ഞാൽ, ഫലേച്ഛയോടെ ചെയ്യുന്ന കർമ്മം ഒരുവനെ കളങ്കിതമാനസനാക്കും എന്നാകുന്നു. സ്വാർത്ഥചിന്തയോടു കൂടി ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങൾ കർമ്മബന്ധനങ്ങളുണ്ടാക്കി മനസ്സിൽ 'നരകം' സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ, നിസ്വാർത്ഥമായി ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങൾ വാസനാമാലിന്യത്തെയകറ്റി ആത്മസംതൃപ്തിയുടെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ കർമ്മിയെക്കൊണ്ടെത്തിക്കുന്നു. ഒരുവന്റെ കർമ്മമാണ്‌ അയാളുടെ  സന്തോഷവും സന്താപവും നിർണ്ണയിക്കുന്നത്. ഈ വിഷയങ്ങളൊക്കെ  മുൻപു വളരെ വിശദമായി ചർച്ച ചെയ്തിട്ടുള്ളതാകയാൽ ഇവിടെ കൂടുതൽ വിശദീകരിക്കുന്നില്ല. ഗീതയും തത്വജ്ഞാനവുമൊക്കെ മറ്റിവച്ചു നോക്കിയാലും ഇപ്പറഞ്ഞതൊക്കെ ശരിയാണെന്നാർക്കും മനസ്സിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ.

ശ്ലോകം 52 ലും 53 ലും പരാമർശിക്കുന്ന വിഷയങ്ങളും നമ്മൾ നേരത്തെ ചർച്ച ചെയ്തതു തന്നെ. പലതരം ഉപദേശങ്ങൾ കേട്ടതിനാൽ അർജ്ജുനന്റെ മനസ്സു മോഹപരവശമായി, ബുദ്ധി പതറിപ്പോയിരിക്കുന്നു എന്നാണു കൃഷ്ണൻ പറയുന്നത്. എന്താണീ ഉപദേശങ്ങൾ? ശ്ലോകം 42- 44ന്റെ ചർച്ചയിൽ ഇതു വിശദമാക്കിയിരുന്നു. ഇഹലോകത്തിലെ  സകല ഭൗതികസുഖങ്ങളും പരലോകത്തിലെ സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തിയടക്കമുള്ള സുഖാനുഭവങ്ങളും വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന വേദത്തിന്റെ അർത്ഥവാദങ്ങളെയാണ്‌ ഇവിടെ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. സ്വാർത്ഥമോഹങ്ങളെ ജ്വലിപ്പിക്കുന്ന ഈ വേദചിന്തകളുടെ ആകർഷണവലയത്തിൽപ്പെട്ടു, അർജ്ജുനന്റെ മനസ്സ് മോഹപരവശതയിലായി ബോധം പതറിപ്പോയിരിക്കുന്നത്രെ. ഇമ്മാതിരിയുള്ള മതചിന്തകൾ, സ്വധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കുന്നതിൽ നിന്നും അർജ്ജുനനെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു എന്നു മുൻപും പലവട്ടം പറഞ്ഞതിവിടെ കൃഷ്ണൻ ആവർത്തിക്കുന്നെന്നേയുള്ളൂ. പക്ഷേ, കർമ്മയോഗത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ,  ഈ ദുസ്ഥിതിയിൽ നിന്നും അർജ്ജുനനെങ്ങിനെ രക്ഷപെടാൻ കഴിയും എന്നാണു ഭഗവാൻ ഇപ്പോൾ ഉപദേശിക്കുന്നത്. അർജ്ജുനാ, ബോധപൂർവ്വം ചിന്തിച്ചു, സ്വാർത്ഥലേശമെന്യേ കർമ്മം ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞാൽ, നിന്നെ കർമ്മവിമുഖനാക്കത്തക്കവിധത്തിൽ മതചിന്തകൾ നിന്റെ മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുള്ള ദോഷങ്ങളിൽ നിന്നും നിനക്കു മോചനം ലഭിക്കും. ഫലേച്ഛ കൂടാതെ കർമ്മം ചെയ്യുമ്പോൾ ഗുണദോഷങ്ങളെന്ന വിപരീതഭാവങ്ങൾ മനസ്സിൽ നിന്നും അകലുകയും അങ്ങിനെ സമത്വബോധത്തിൽ ഉറച്ച മനസ്സു സമാധിസ്ഥിതിയിലാകുകയും ചെയ്യും. ഈ സമാധിസ്ഥിതിയിൽ നീ യോഗത്തെ പ്രാപിക്കും. സമചിത്തതയും കർമ്മത്തിലുള്ള സാമർഥ്യവുമാണ് യോഗം എന്നു ശ്ലോകം 48ലും 50ലും പറഞ്ഞതിനെ ഭഗവാൻ ഒന്നുകൂടി ഊന്നിപ്പറയുക മാത്രമാണിവിടെ ചെയ്യുന്നത്.

ഇപ്പറഞ്ഞതിൽ നിന്നും സാധാരണക്കാരായ നമ്മൾ എന്താണു മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്? മോഹനവാഗ്ദാനങ്ങൾ നൽകി മതം മനുഷ്യമനസ്സിനെ മയക്കും, മനുഷ്യരെ കൂടുതൽ കൂടുതൽ മടിയന്മാരും സ്വാർഥമോഹികളുമാക്കിത്തീർക്കും. ഈ വാഗ്ദാനങ്ങളിലൊക്കെ വിശ്വസിച്ചു സ്വകർമ്മം ചെയ്യാൻ പോലും മനുഷ്യർ മടികാണിക്കും. ഈശ്വരൻ എല്ലാം നേടിത്തരുമെന്നു മതം പറയുമ്പോൾ പിന്നെ മനുഷ്യർ കർമ്മം ചെയ്യേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യമെന്താണ്? ഈ ചിന്ത അനാരോഗ്യകരമാണ്, സമൂഹത്തിനെ ദുഷിപ്പിക്കുന്നതാണ്. ഈശ്വരൻ ആരെയും ഭയപ്പെടുത്തുന്നില്ലെങ്കിലും, ബോധരഹിതരായ മനുഷ്യരെ ഈശ്വരന്റെ പേരിൽ ഭയപ്പെടുത്തി നിർത്തിയിരിക്കയാണ് മതവിശ്വാസങ്ങളിവിടെ. മനുഷ്യർ ബോധപൂർവം ചിന്തിച്ചു ഈ അബദ്ധചിന്തകളിൽ നിന്നു രക്ഷപ്പെടണം. അങ്ങിനെ സ്വബോധം വീണ്ടെടുത്ത ഊർജ്വസ്വലരായ ജനസമൂഹത്തിന്റെ പരസ്പരസ്നേഹത്തോടെയുള്ള കർമ്മാനുഷ്ട്ടാനം കൊണ്ടു മാത്രമേ ലോകത്തിനു നിലനിൽക്കാൻ കഴിയൂ. അർജ്ജുനനോട് മാത്രമല്ല കൃഷ്ണൻ ഇപ്പറയുന്നത്,  നമ്മളോരോരുത്തരോടും കൂടിയാണ്. സ്വാർത്ഥമോഹങ്ങളുടെ സാഫല്യത്തിനായി ഈശ്വരനെ ഉപയോഗിക്കാം എന്നു ചിന്തിക്കുന്നവർക്ക് ഭഗവാൻ നൽകുന്ന സ്‌നേഹപൂർണമായ ഒരുപദേശമായും ഇതിനെ വ്യാഖ്യാനിക്കാം.


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ഈ  ഗീതാ പഠന പരമ്പര ആദ്യം മുതൽ  വായിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയവർക്കായി ആത്മീയവിഷയങ്ങളുടെയും ഭഗവത് ഗീതയുടെയും ഒരു ഹൃസ്വപശ്ചാത്തലം താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന വിഷയങ്ങളുടെ പ്രസക്തി ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കാൻ ഈ അറിവു സഹായകമാകും.  
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------=-

തങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പിനു പ്രകൃതി കനിഞ്ഞു നൽകുന്ന സഹായത്തിനു നന്ദി പറഞ്ഞുകൊണ്ടും അതുപോലെ തന്നെ തങ്ങൾക്കു നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്ത പ്രകൃതിഭാവങ്ങളെക്കണ്ടു ഭയന്ന് അതിൽ നിന്നും രക്ഷ നേടാനുമായി പ്രാകൃത  മനുഷ്യർ ഈശ്വരസങ്കൽപ്പങ്ങളും അവയ്ക്കുള്ള ആരാധനാസമ്പ്രദായങ്ങളും സഹസ്രാബ്ദങ്ങൾക്കു മുൻപു തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു. ഇക്കാലത്തിന് ശേഷം ബോധപൂർവം ചിന്തിയ്ക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ കാലമായപ്പോൾ അവർ പ്രപഞ്ചത്തെയും അതിലെ പ്രതിഭാസങ്ങളെയും മനുഷ്യ ജീവിതത്തെയും ജീവിതത്തിനു ശേഷമുള്ള ലോകത്തെയും മറ്റും മറ്റും പറ്റി ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഈ പ്രപഞ്ചാവലോകനമാണ് വേദോപനിഷത്തുക്കളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത്. ഇന്ദ്രിയപരമായ കാര്യങ്ങളിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു, അപരിഷ്കൃത ജീവിതം നയിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ, ബോധപൂർവം ചിന്തിപ്പിച്ചു പരിഷ്കൃതചിത്തരായ സാമൂഹികമനുഷ്യരാക്കാനുദ്ദേശിച്ചുള്ള ചിന്തകളും പ്രയോഗരീതികളുമാണ് ഈ ജ്ഞാനസ്രോതസ്സുകളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത്. വേദത്തിന്റെ അന്ത്യഭാഗവും വേദസാരവുമായ വേദാന്തത്തിൽ (ഉപനിഷത്തുക്കളിൽ), പ്രപഞ്ചകർത്താവെന്ന ഈശ്വരസങ്കൽപ്പം (ഏകദൈവസങ്കൽപ്പം) പ്രബലമായി പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടിiട്ടുണ്ട്. വേദകാലത്തിനു ശേഷവും ഭാരതീയ തത്വചിന്തകന്മാർ ഈ പ്രപഞ്ച വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ചു ഗാഢമായി ചിന്തിക്കുകയും അവരവരുടേതായ കണ്ടെത്തലുകൾ നടത്തുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അങ്ങിനെയുണ്ടായ നിരവധി തത്വചിന്താശാഖകളിൽ ചിലതാണ് ചാർവാക മഹർഷിയുടെ ലോകായത മതം, കപിലമുനിയുടെ സാംഖ്യയോഗം, പതഞ്ജലി മഹർഷിയുടെ യോഗം, ശ്രീബുദ്ധന്റെ ബുദ്ധമതം, മഹാവീരന്റെ ജൈനമതം തുടങ്ങിയവ. ഈ തത്വചിന്തകളിലേറെയും ജഗന്നിയന്താവായ ഈശ്വരൻ എന്ന വേദാന്തദർശനത്തോടു യോജിക്കുന്നില്ല എന്നു തന്നെയല്ല ഈശ്വരസങ്കൽപ്പത്തെ നിരാകരിക്കുന്നുമുണ്ട്. വേദത്തിന്റെ അധികാരികളായി സ്വയം അവരോധിച്ച അക്കാലത്തെ കുറെ മനുഷ്യർ (പിൽക്കാലത്തു വൈദികമതം എന്നറിയപ്പെട്ടു) വേദത്തിന്റെ ലോകക്ഷേമകരമായ ഉദ്ദേശ്യലക്ഷ്യങ്ങൾക്കനുസൃതമല്ലാത്ത രീതിയിൽ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ നടത്തുകയും ചാതുർവർണ്യ വ്യവസ്ഥിതി സൃഷ്ടിച്ചു സമൂഹത്തെ വിഭജിക്കുകയും വേദവിധിപ്രകാരം മനുഷ്യർ എങ്ങിനെയാണ് സാമൂഹികജീവിതം നയിക്കേണ്ടതെന്നു നിർദ്ദേശിക്കുന്ന ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങൾ (ഉദാ: മനുസ്മൃതി, യാജ്ഞവല്ക്യസ്മൃതി) രചിച്ചു നടപ്പിൽ വരുത്തുകയും ചെയ്തു. ഈശ്വരന്റെ പേരിൽ  സമൂഹത്തിൽ നിരവധി അനാചാരങ്ങളും ജന്തുഹിംസയടക്കമുള്ള ദുരാചാരങ്ങളും ഇവർ നടപ്പിൽ വരുത്തുകയും അതെല്ലാം ജനങ്ങളിൽ  അടിച്ചേൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്തതിന്റെ ഫലമായി ഹൈന്ദവമതം നാശോന്മുഖമാവുകയും അതിന്റെ സ്ഥാനത്തു ബുദ്ധമതവും ജൈനമതവും ഭാരതത്തിലുടനീളം വളർന്നു വികസിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ രണ്ട് അവൈദികമതങ്ങളും വേദങ്ങളിലെ യജ്ഞസംസ്കാരത്തെയും ഈശ്വരസങ്കൽപ്പത്തെയും നിരാകരിക്കുകയും സ്നേഹം, കരുണ  തുടങ്ങിയ മാനുഷിക വികാരങ്ങൾക്ക് ഊന്നൽകൊടുക്കുന്ന ചിന്തകൾക്ക് പ്രാമുഖ്യം കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ രണ്ടുമതങ്ങളും സ്വാഭാവികമായും വൈദികമതത്തിന്റെ കണ്ണിലെ കരടായിത്തീർന്നു. വൈദികമതത്തിന്റെ ഈ ദോഷകാലത്ത്, സനാതനധർമ്മത്തെ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു സമൂഹത്തിൽ അതിനു സ്ഥാനമുണ്ടാക്കാനുള്ള നല്ല ശ്രമങ്ങളുടെ ഭാഗമായുണ്ടായിട്ടുള്ള കൃതികളാണ് രാമായണവും മഹാഭാരതവും. മഹാഭാരതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് ഭഗവത് ഗീത. ഇതേ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കായി തന്നെ പിൽക്കാലത്ത് പുരാണങ്ങളും രചിക്കപ്പെട്ടു. ഇതിഹാസങ്ങളും പുരാണങ്ങളും കൂടി സനാതനധർമ്മത്തെ സമൂഹത്തിൽ സുസ്ഥിരമായി പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഉപനിഷദ് ദർശനങ്ങളാണ് ഭഗവത് ഗീതയുടെ വിഷയം എന്നു ഗീതയുടെ ധ്യാനശ്ലോകത്തിൽ പറയുന്നുണ്ട്. ഗീതയുടെ കാലഘട്ടത്തിനു മുൻപ് ഭാരതത്തിൽ ഉടലെടുത്തിട്ടുള്ള എല്ലാ തത്വദർശനശാഖകളുടെയും നല്ല വശങ്ങൾ, ഗീതയുടെ നിർമ്മിതിയിലേക്ക് ഗീതാകാരൻ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു ഗീത ശ്രദ്ധാപൂർവം പഠിക്കുന്നവർക്കു മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാണ്. അതായത് നിർഗ്ഗുണബ്രഹ്മമായ ഈശ്വരനെ ജഗന്നിയന്താവായി പ്രതിഷ്ഠിച്ച  ഉപനിഷദ് ദർശനങ്ങളോടൊപ്പം തന്നെ, ഈശ്വരസങ്കല്പത്തെ നിരാകരിക്കുന്ന തത്വചിന്തകളുടെ നല്ല വശങ്ങൾ കൂടി വിളക്കിച്ചേർത്തു സൃഷ്ട്ടിച്ച ആത്മീയകൃതിയാണ് ഭഗവത് ഗീത. പ്രപഞ്ചകർത്താവായി ഈശ്വരനെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്ന വേദാന്തചിന്തകളിലടക്കം മേൽപ്പറഞ്ഞ ഒരു ഭാരതീയ ദർശനശാഖയിലും നാം ഇന്നറിയുന്ന വിധത്തിലുള്ള, നമ്മിൽ നിന്നന്യനായ, നിഗ്രഹാനുഗ്രഹശക്തിയുള്ള ഒരീശ്വരസങ്കൽപ്പം ഇല്ല. പുരാണകഥകളിൽ അങ്ങിനെയുള്ള ഈശ്വരസങ്കൽപ്പങ്ങളെ പ്രകീർത്തിക്കുന്ന നിരവധി കഥകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും അവയൊക്കെ തന്നെ ഉപനിഷത്തുക്കൾ ഉദ്ഘോഷിക്കുന്ന ആത്മജ്ഞാനത്തിലേക്കു സാധാരണ മനുഷ്യരെ നയിക്കാൻ വേണ്ടിയുണ്ടാക്കിയ പദ്ധതികളുടെ ഭാഗമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. ആത്മബോധമുള്ള സമൂഹത്തെ വാർത്തെടുക്കാൻ വേണ്ടി ചിന്താശക്തിയുള്ള മനുഷ്യർ മെനഞ്ഞെടുത്ത കഥകളാണിതെല്ലാം എന്നർത്ഥം. ഇതിൽ തന്നെ പല കൃതികളുടെയും ഉദ്ദേശ്യം ചാതുർവർണ്യ വ്യവസ്ഥയെ സമൂഹത്തിൽ അരക്കിട്ടുറപ്പിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന ആക്ഷേപവും പലരും  ഉന്നയിച്ചിട്ടുണ്ട്. നമുക്കു തൽക്കാലം ആ വിഷയത്തിലേക്കു പോകാതിരിക്കാം. പുരാണകഥകളിൽ രസിച്ചു, അവയിൽ അന്തർഭവിച്ചിരിക്കുന്ന ആത്മബോധപരമായ കാര്യങ്ങളെ മറന്നു ജീവിക്കുന്നവരാണ് കൂടുതൽ പേരും എന്നു മാത്രം ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാക്കാം.

ക്രിസ്തുവർഷത്തിന്റെ തുടക്കകാലത്തിനടുത്താണ് ഗീത രചിക്കപ്പെട്ടതെന്നാണു  പാശ്ചാത്യരും പൗരസ്ത്യരുമായ ഭൂരിഭാഗം ഗവേഷകരും അഭിപ്രായപ്പെടുന്നത്. ഗീതയ്ക്ക് 5000ൽപ്പരം വർഷത്തെ പഴക്കമുണ്ടെന്ന അഭിപ്രായപ്പെടുന്നവരും ഉണ്ട്. ഇതെന്തുതന്നെയായാലും ദ്വാപരയുഗത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്നതെന്നു ഹിന്ദുക്കൾ വിശ്വസിക്കുന്ന വാസുദേവകൃഷ്ണനു ഗീതയുടെ കാലത്തു ജീവിച്ചിരിക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലോ? അതായത്, ഗീത അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനല്ല, കൃഷ്ണനെന്ന കഥാപാത്രമാണ്. ഗീതയുടെ കാലത്തിനു മുൻപു തന്നെ ഭാരതത്തിലെ ജനങ്ങൾ ആരാധിച്ചിരുന്ന തേജസ്വിയായ കൃഷ്ണനിലൂടെ, ലോകസമ്മതിയിലേക്കായി ഗീതാകാരൻ, ഗീതാശ്ലോകങ്ങളെ  അവതരിപ്പിക്കുകയാണ്. നല്ലൊരു സംരംഭം തുടങ്ങാൻ പോകുമ്പോൾ നാം സ്ഥലത്തെ പ്രധാനിയും പൊതുസമ്മതനുമായ ആളെക്കൊണ്ട് അതു നിർവഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ. ഭാരതീയ തത്വചിന്താധാരകളിൽ നിന്നും ഗീതാകാരൻ എഴുതിയുണ്ടാക്കിയ ഗീതാശ്ലോകങ്ങൾ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനെക്കൊണ്ട് അവതരിപ്പിക്കുന്നതായി സങ്കല്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അതായതു ഗീതയിൽ നാം കാണേണ്ടത് ദൈവമായ വാസുദേവകൃഷ്ണനെയോ ആ അവതാരപുരുഷന്റെ ദൈവീകശക്തികളെയോ അല്ല, മറിച്ചു ആർഷഭാരത ഋഷിമനസ്സുകളെയും അവർ പകർന്നുതരുന്ന ബൗദ്ധികമായ അറിവുകളെയുമാണ്. ഗീത പഠിക്കുമ്പോൾ ഭഗവാൻ എന്നോ കൃഷ്ണൻ എന്നോ ഉള്ള പ്രയോഗം കണ്ടാൽ  ജ്ഞാനിയായ ഒരു ഗുരു എന്നേ ചിന്തിയ്ക്കേണ്ടതുള്ളൂ. ആ ഗുരുവിനെ അന്ധമായി വിശ്വസിക്കേണ്ടതില്ല, ഗുരു പറയുന്നത് ബോധപൂർവം മനസ്സിലാക്കി കഴിയാവുന്നിടത്തോളം ജീവിതത്തിൽ പകർത്താൻ ശ്രമിക്കുക മാത്രമേ വേണ്ടൂ. നമ്മിൽ നിന്നന്യനായ ഒരു ദൈവം എന്ന ചിന്ത വേദാന്തദർശനത്തിലില്ല. നാമോരോരുത്തരിലും ദൈവീകത്വം ഉണ്ടെന്നും, പക്ഷെ അജ്ഞാനത്താൽ അതു മറഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണെന്നും, അജ്ഞാനത്തെയകറ്റിയാൽ ഉള്ളിലെ ദിവ്യചൈതന്യം അനുഭവവേദ്യമാകുമെന്നുമാണ് ഹൈന്ദവതത്വ ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ആത്മീയമായ അറിവു നേടുന്നതിനനുസരിച്ചു അജ്ഞാനമാകുന്ന മൂടുപടം നേർത്തു നേർത്തു വരും, കാഴ്ചപ്പാടുകൾ മാറിത്തുടങ്ങും. തന്നെ നിലനിർത്തുന്ന ഈശ്വരൻ തന്നെയാണ് മറ്റുള്ളവയേയും നിലനിർത്തുന്നതെന്ന ബോധം ഉള്ളിലുദിക്കും. ഇതോടെ ഭേദഭാവചിന്തകൾ നമ്മളിൽ നിന്നകന്നുതുടങ്ങും. ഭേദഭാവമകന്ന മനുഷ്യർ ജീവിക്കുന്ന സമൂഹം സ്വർഗ്ഗമല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്? വേദാന്തസാരമായ ഭഗവത് ഗീത ലക്‌ഷ്യം വയ്ക്കുന്നത് സമത്വത്തിന്റെയും സാഹോദര്യത്തിന്റേതുമായ ആ സുന്ദരലോകത്തെയാണ്. ഗീതയുടെ പഠനത്തിലൂടെ മനുഷ്യർ നേടുന്നത് ഈ  സമത്വബോധമാണ്, മറ്റൊന്നുമല്ല. ലോകാ സമസ്‌താ സുഖിനോ ഭവന്തു.

ഭഗവത് ഗീതയിൽ പ്രദിപാദിച്ചിരിക്കുന്ന ആത്മീയ വിഷയങ്ങളുടെ പൊതു പശ്ചാത്തലം മുകളിൽ എഴുതിയതിൽ നിന്നും മനസ്സിലാക്കാമെങ്കിലും ഗീതയുടെ രചനയിൽ നിർണ്ണായകമായ പങ്കു വഹിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു വിവേകാനന്ദ സ്വാമികളും പല ഗീതാഗവേഷകരും കരുതുന്ന ചില സാമൂഹ്യവിഷയങ്ങളെക്കൂടി ഇവിടെ പരാമർശിക്കേണ്ടതുണ്ട്. വേദങ്ങളെ ആധാരമാക്കിക്കൊണ്ടു, ചാതുർവർണ്യ വ്യവസ്ഥ നടപ്പിലാക്കി, സാമൂഹിക ജീവിതത്തെ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന വൈദികബ്രാഹ്മണരുടെ ഇടയിൽത്തന്നെ അന്നു രണ്ടു പക്ഷക്കാരുണ്ടായിരുന്നു. വേദങ്ങളുടെ കർമ്മകാണ്ഡത്തിൽ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള യജ്ഞാദികർമ്മങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ചുകൊണ്ടുള്ള സാമൂഹികജീവിതമാണ് ശരിയെന്ന് ഒരു കൂട്ടർ വാദിച്ചപ്പോൾ, കർമ്മങ്ങളെല്ലാം തന്നെ സ്വാർത്ഥത ജനിപ്പിക്കുന്നതാണെന്നും ആയതിനാൽ  കർമ്മബന്ധങ്ങളുണ്ടാക്കി പുനർജന്മ്മത്തിനു കാരണമാകാവുന്ന കർമ്മമാർഗ്ഗം ഉപേക്ഷിച്ചു വനത്തിൽ പോയി സന്യാസജീവിതം നയിക്കുകയാണ് വേണ്ടതെന്നായി രണ്ടാമത്തെ കൂട്ടർ. കാമ്യകർമ്മങ്ങളിൽ മുഴുകി ജീവിച്ച കൂട്ടരായിരുന്നു അന്നത്തെ സമൂഹത്തിലെ പ്രബലർ. വേദത്തെച്ചൊല്ലിയുണ്ടായ ഈ രണ്ടു വീക്ഷണങ്ങളും സമൂഹത്തിൽ വലിയ സംഘർഷവും അശാന്തിയും  സൃഷ്ട്ടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന കാലത്താണ് ഗീത രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ഈ രണ്ടു വീക്ഷണങ്ങളെയും ഉൾക്കൊണ്ടു കൊണ്ടു സമൂഹത്തിൽ സമാധാനം പുനഃസ്ഥാപിക്കാൻ സഹായകമായ രീതിയിലാണ് ഗീത രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ആദ്യത്തെ കൂട്ടർ വാദിച്ച കാമ്യകർമ്മമാർഗ്ഗത്തിലെ കാമത്തെ (desire) മാറ്റി നിഷ്ക്കാമമായാണ് കർമ്മം ചെയ്യേണ്ടതെന്നും നിസ്വാർത്ഥമായി കർമ്മം ചെയ്യുന്നതിലൂടെ കർമ്മബന്ധനങ്ങളും പുനർജന്മവും ഉണ്ടാകില്ലെന്നും ഉപനിഷദ് ദർശനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഗീത സമർത്ഥിച്ചപ്പോൾ അത് രണ്ടു കൂട്ടർക്കും സ്വീകാര്യമായി. സ്വാഭാവികമായും വേദങ്ങളുടെ കർമ്മകാണ്ഡത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള എല്ലാ കാമ്യകർമ്മങ്ങളെയും ഗീത നിശിതമായി വിമർശിച്ചു. വേദങ്ങളെയല്ല, വേദങ്ങളെ മനുഷ്യർ ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതിയെയാണ് ഗീത വിമർശിക്കുന്നത്. തികച്ചും മൗലികമായ കർമ്മയോഗസിദ്ധാന്തം ആഹ്വാനം ചെയ്യുമ്പോൾത്തന്നെ, ജാതിവ്യവസ്ഥയെ സമൂഹത്തിൽ നിലനിർത്തുന്നതിനു  സഹായകരമാകുന്ന നിലപാടുകളാണ് പല ഗീതാശ്ലോകങ്ങളിലും നിഴലിക്കുന്നതെന്ന ഗൗരവപരമായ ആക്ഷേപവും പലരും ഉന്നയിച്ചിട്ടുണ്ട്.

എല്ലാവരും പറയുന്ന എല്ലാം ശരിയാകണമെന്നില്ല. പഠിച്ചു പോകുന്ന വഴിയിൽ ഇപ്പറയുന്നതൊക്കെ ശരിയാണോ എന്നു നമുക്കും അന്വേഷിക്കാം.


2 comments: